Płytka dywanowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Napis ułożony z płytek dywanowych. Wymiary napisu: 1150×250 cm. Installationsansicht artothek, Kolonia, 2009

Płytka dywanowatkanina dekoracyjna o kształcie kwadratowym, układana na podłodze, stosowana najczęściej w pomieszczeniach biurowych i komercyjnych. Płytki dywanowe posiadają warstwę spodnią wykonaną z materiałów bitumicznych lub PCV[1]. Warstwa wierzchnia najczęściej wykonana jest metodą tuftingu lub igłowania, a użyte surowce to poliamidy, polipropylen, wełna, poliestry lub ich mieszanki[2].

Korzyści[edytuj | edytuj kod]

Płytki dywanowe montuje się przy pomocy tzw. żelu antypoślizgowego, co pozwala wymieniać pojedyncze zniszczone płytki na nowe[3]. W razie użycia kleju (co jednak nie pozwoli na łatwą wymianę płytki), powinien to być klej mocniejszy niż w przypadku wykładziny w rolce, ze względu na możliwość odklejania się brzegów kwadratów[4]. Do zalet płytek dywanowych zaliczyć można mniejszą ilość odpadów (ok. 5%) w porównaniu do wykładziny z rolki (średnio ok. 20%)[5], łatwość transportu między piętrami w stosunku do kilkumetrowej rolki wykładziny, a także znacznie mniejszą wagę: karton kwadratów płytki 50×50 cm zawierający do 5 m² płytek[6] waży zaledwie 25 kg, zaś rolka wykładziny o szerokości 400 cm może ważyć nawet 300 kg[5]. Do montażu płytek nie potrzeba też całkowicie wynosić mebli z pomieszczenia i przechowywać ich w drugim miejscu – co jest konieczne w wypadku montażu wykładziny w rolce[5]. Płytki dywanowe są też bardziej odpowiednie do montowania na podwyższanych podłogach, kryjących przewody elektryczne i komputerowe[6]. Płytki dywanowe zachowują swój kształt dzięki warstwie włókna szklanego[7]. Duże znaczenie mają również certyfikaty niepalności - wykładziny w rolkach posiadają zwykle klasę reakcji na ogień Cfl-S1, która jest niewystarczająca przy obecnych europejskich normach przeciwpożarowych dla większości budynków użyteczności publicznej. Płytki dywanowe z kolei posiadają certyfikat Bfl-S1 - o stopień wyższy - i wykazują lepszą ochronę w przypadku pożaru.[8]

Historia[edytuj | edytuj kod]

W drugiej poł. lat 50. XX w. producent dywanów z Amersfoort w Holandii, P. J. van Heugten starając się wykorzystać resztki poprodukcyjne stworzył płytki o wymiarach 25×25 cm. Po roku 1956 Heugten zaczął produkować płytki o wymiarze 50×50 cm, i te wymiary okazały się pożądane przez klientów[9][10].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Gramatura netto czy brutto? (pol.). Świadome Wnętrze. [dostęp 23 marca 2013].
  2. Adam Mazur: Wykladziny dywanowe w płytkach (pol.). [dostęp 24 marca 2013].
  3. Rafał Napierała: Płytki dywanowe – trwała podłoga dla twojego obiektu (pol.). Artelis.pl, 16 lutego 2012. [dostęp 23 marca 2013].
  4. opr. Renata Czyżewska: MOCNE KLEJENIE (pol.). FachowyWykonawca.pl, sierpień 2006. [dostęp 23 marca 2013].
  5. a b c Jak wybrać idealną wykładzinę dywanową? (pol.). Świadome Wnętrze. [dostęp 23 marca 2013].
  6. a b Dlaczego warto wybrać wykładzinę w płytkach? (pol.). InvestBiuro.pl. [dostęp 23 marca 2013].
  7. All the advantages with none of the disadvantages (ang.). vanHeugten.com. [dostęp 23 marca 2013].
  8. Płytki dywanowe zastosowania - FloorMarket, www.floormarket.pl [dostęp 2016-04-20].
  9. The Inventor of the Carpet Tile (ang.). Continental Carpets Ltd.. [dostęp 23 marca 2013].
  10. The inventor of the carpet tile (ang.). vanHeugten.com. [dostęp 23 marca 2013].