Pańćatantra

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Pańćatantra, Pańczatantra (sans. पञ्चतन्त्र - pięcioksiąg) – najsławniejszy zbiór bajek (ponad 200) powstały w Indiach między IV a III wiekiem p.n.e.

Według przedmowy do Pańcatantry jej twórcą był bramin Wisznu Śarman, który stworzył ją dla oddanych mu pod opiekę synów króla Amaratśaki.

Pańczatantrę na język polski przełożyły Wanda Markowska i Anna Milska (1956)[1]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Pańczatantra, czyli Mądrości Indii ksiąg pięcioro. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1956, s. 3.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]