Pacem in terris

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pomnik Jana XXIII we Wrocławiu z mottem PACEM IN TERRIS

Pacem in terris (łac. Pokój na ziemi) – encyklika napisana przez Jana XXIII po kryzysie kubańskim, w którym papież pełnił funkcję ambasadora dobrej woli. Papież skończył ją pisać 11 kwietnia 1963, niecałe dwa miesiące przed swoją śmiercią. Była to pierwsza w historii Kościoła encyklika adresowana nie tylko do katolików, lecz do „wszystkich ludzi dobrej woli”[1].

POKÓJ NA ZIEMI, którego wszyscy ludzie wszystkich czasów tak żarliwie pragnęli, nie może być budowany i utrwalany inaczej, jak tylko przez wierne zachowywanie porządku ustanowionego przez Boga.

— Jan XXIII, fragment Wstępu

Poruszane zagadnienia[edytuj]

  • Porządek między ludźmi,
  • Prawa człowieka,
  • Obowiązki człowieka,
  • Stosunki między obywatelami a władzami społeczności politycznej,
  • Stosunki między państwami,
  • Stosunek ludzi i społeczności państwowych do społeczności światowej,
  • Wskazania duszpasterskie.

Opinie[edytuj]

Amerykański fizyk i laureat Nagrody Nobla Richard Feynman określił encyklikę jako „jedno z największych wydarzeń naszych czasów i wielki krok w przyszłość”. Uznał ją „za początek, być może, nowego okresu, w którym zapomnimy o teoriach wyjaśniających, dlaczego w coś wierzymy, jeżeli tylko, w końcu, zgodzimy się w sprawie tego, co należy czynić”[2].

Przypisy

  1. J.J. Ziegler: Pacem in Terris at 50 (ang.). Catholic World Report, 14 czerwca 2013. [dostęp 2016-07-29].
  2. Richard Feynman: Sens tego wszystkiego. Warszawa: Prószyński i s-ka, 1999, s. 97. ISBN 8371803567.

Linki zewnętrzne[edytuj]