Paradoks Kleina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Paradoks Kleina – paradoks w interpretacji rozwiązań równania Diraca zastosowanego do problemu odbicia elektronu od skończonej bariery potencjału. Równanie Diraca przewiduje, że odbity strumień materii elektronu jest większy od strumienia padającego, a strumień przepuszczony jest ujemny. Może zostać wyjaśniony w ramach istnienia antycząstki elektronu – pozytonu czy ujemnej energii wirtualnej[1]. Praca z 2004 roku sugeruje, że gdy gęstość przestrzenna (spatial density) nadchodzącego elektronu pokrywała się z potencjałem, to elektron nie dopuszczał do kreacji par[2].

Przypisy

  1. A. D. Alhaidari: Resolution of the Klein Paradox (ang.). 28.10.10. [dostęp 2016-05-29].
  2. P. Krekora, Q. Su, i R. Grobe: Klein Paradox in Spatial and Temporal Resolution (ang.). 30.01.04. [dostęp 2016-05-29].