Paradoks Kleina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Paradoks Kleina – pozorny paradoks w interpretacji rozwiązań równania Diraca zastosowanego do problemu odbicia elektronu od skończonej bariery potencjału. Równanie Diraca przewiduje, że odbity strumień materii elektronu jest większy od strumienia padającego, a strumień przepuszczony jest ujemny. Praca z 2004 roku sugeruje, że gdy gęstość przestrzenna (spatial density) nadchodzącego elektronu pokrywała się z potencjałem, to elektron nie dopuszczał do kreacji par[1]. Tunelowanie Kleina zaobserwowano w specjalnym nadprzewodniku topologicznym[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. P. Krekora, Q. Su, i R. Grobe: Klein Paradox in Spatial and Temporal Resolution (ang.). 30.01.04. [dostęp 2016-05-29].
  2. Seunghun Lee i inni, Perfect Andreev reflection due to the Klein paradox in a topological superconducting state, „Nature”, 570 (7761), 2019, s. 344–348, DOI10.1038/s41586-019-1305-1, ISSN 0028-0836 [dostęp 2019-06-21] (ang.).c?