Parakwat

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Parakwat
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny

C12H14Cl2N2

Masa molowa

257,16 g/mol

Wygląd

bezbarwny, krystaliczny, bez zapachu[1]

Identyfikacja
Numer CAS

1910-42-5 (lub 4685-14-7, 2074-50-2)

Podobne związki
Podobne związki

Wiologen
Dikwat

Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Parakwat – (nazwa systematyczna: dichlorek 1,1’-dimetylo-4,4’-bipirydyniowy) – organiczny związek chemiczny, stosowany na masową skalę jako herbicyd.

Jest to czwartorzędowa sól amoniowa, najprostszy wiologen (N,N'-dialkilowa pochodna bipirydyny). Łatwo ulega redukcji do rodnikojonu, będącego prekursorem rodników nadtlenkowych, reagujących następnie z nienasyconymi lipidami błon komórkowych.

Parakwat jest stosowany od roku 1961 i należy do najpowszechniej stosowanych herbicydów. Ze względu na dużą toksyczność[1] i brak selektywności, od 11 lipca 2007 został zakazany w Unii Europejskiej[2]. Zalecany dosyć powszechnie do stosowania w Stanach Zjednoczonych, jednak ze względu na toksyczność aplikacja jest możliwa tylko przez osoby posiadające uprawnienia[3]. Dla ograniczenia niebezpieczeństwa zatrucia poprzez np. połknięcie do herbicydu zawierającego parakwat dodaje się substancje o silnym zapachu, ostrzegawczym kolorze (ciemnoniebieski) oraz powodujące wymioty w razie połknięcia[3].

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

  • Nieselektywny, niszczy zarówno rośliny jedno-, jak i dwuliścienne
  • Bardzo szybkie działanie
  • Wchłaniany przez rośliny w ciągu kilku minut (odporność na deszcz)
  • Ulega dezaktywacji w kontakcie z glebą[4]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Paraquat Dichloride (ang.). International Programme on Chemical Safety. [dostęp 2014-03-25].
  2. Sąd pierwszej instancji Unii Europejskiej, Press release No° 45/07
  3. a b Facts About Paraquat (ang.). Centers for Disease Control and Prevention. [dostęp 2014-03-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2005-12-23)].
  4. Andrew C. Revkin, Paraquat: A potent weed killer is killing people, „Science Digest”, 91 (6), 1983, s. 36–38, 42, 100–104 [dostęp 2021-03-30] (ang.).