Parakwat

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Parakwat
Parakwat Parakwat
Parakwat
Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C12H14Cl2N2
Masa molowa 257,16 g/mol
Wygląd bezbarwny, krystaliczny, bez zapachu[1]
Identyfikacja
Numer CAS 1910-42-5 (lub 4685-14-7, 2074-50-2)
Podobne związki
Podobne związki Wiologen
Dikwat
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Parakwat – (nazwa systematyczna: dichlorek 1,1’-dimetylo-4,4’-bipirydyniowy) – organiczny związek chemiczny, stosowany na masową skalę jako herbicyd.

Jest to czwartorzędowa sól amoniowa, najprostszy wiologen (N,N'-dialkilowa pochodna bipirydyny). Łatwo ulega redukcji do rodnikojonu, będącego prekursorem rodników nadtlenkowych, reagujących następnie z nienasyconymi lipidami błon komórkowych.

Parakwat jest stosowany od roku 1961 i należy obecnie do najpowszechniej stosowanych herbicydów. Ze względu na dużą toksyczność[1] i brak selektywności, od 11 lipca 2007 został zakazany w Unii Europejskiej[2]. Zalecany dosyć powszechnie do stosowania w Stanach Zjednoczonych, jednak ze względu na toksyczność aplikacja jest możliwa tylko przez osoby posiadające uprawnienia[3]. Dla ograniczenia niebezpieczeństwa zatrucia poprzez np. połknięcie do herbicydu zawierającego parakwat dodaje się substancje o silnym zapachu, ostrzegawczym kolorze (ciemno niebieski) oraz powodujące wymioty w razie połknięcia[3].

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

  • Nieselektywny, niszczy zarówno rośliny jedno-, jak i dwuliścienne
  • Bardzo szybkie działanie
  • Wchłaniany przez rośliny w ciągu kilku minut (odporność na deszcz)
  • Ulega dezaktywacji w kontakcie z glebą[4]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Paraquat Dichloride (ang.). International Programme on Chemical Safety. [dostęp 25-03-2014].
  2. Sąd pierwszej instancji Unii Europejskiej, PRESS RELEASE No° 45/07
  3. 3,0 3,1 Facts About Paraquat (ang.). Centers for Disease Control and Prevention. [dostęp 25-03-2014].
  4. Revkin, A.C. 1983. Paraquat: A potent weed killer is killing people. Science Digest 91(6):36-38, 42, 100-104.