Park Narodowy Dovrefjell-Sunndalsfjella
62°23′48,0″N 9°10′23,0″E/62,396667 9,173056 Szczyty w parku | |
| park narodowy | |
| Państwo | |
|---|---|
| Data utworzenia |
1974, 2002 |
| Powierzchnia |
1830 km² |
Położenie na mapie Norwegii  | |
| 62°23′48,0″N 9°10′23,0″E/62,396667 9,173056
| |
| Strona internetowa | |
_p006_DOVRE_FJELD.jpg)
Park Narodowy Dovrefjell-Sunndalsfjella (norw. Dovrefjell-Sunndalsfjella nasjonalpark) – park narodowy w Norwegii.
Położenie
[edytuj | edytuj kod]Leży blisko parków Jotunheimen i Rondane na granicy prowincji Hedmark i Oppland w środkowej części kraju (niedaleko Trondheim).
Historia i charakter
[edytuj | edytuj kod]Jest terenem chronionym już w XIX wieku (pierwsze wzmianki o ochronie tego terenu pochodzą z 1814). Formalnie ogłoszono go parkiem narodowym w 1974, a jego pierwotna powierzchnia wynosiła 265 km²[1]. Od 2002 roku obszar parku narodowego wynosi 1830 km²[2].
W latach 1974–2002 park narodowy nosił nazwę Dovrefjell (norw. Dovrefjell nasjonalpark), obecna nazwa funkcjonuje od 2002 roku[3].
Obejmuje góry Dovre z unikalną rzeźbą polodowcową. Dolina Drivy (Drivdal) dzieli park na dwie części: wschodnią (płaskowyż 1000–1300 m n.p.m. o wapiennym podłożu i znacznym bogactwie flory) i zachodnią (górzystą, z najwyższym punktem parku – szczytem Snöhetta o wysokości 2286 m n.p.m.)[1].
Klimat parku jest kontynentalny, średnia roczna suma opadów wynosi 439 mm, a średnia roczna temperatura to –0,5 °C[1].
Flora i fauna
[edytuj | edytuj kod]Flora
[edytuj | edytuj kod]Florę parku tworzą rzadkie okazy, m.in.: firletka alpejska, Cassiope hypnoides, Phyllodoce coerulea, mech Pohlia albicans, skalnica naprzeciwlistna, wierzba żyłkowana i endemiczna bylica norweska. Istnieje tu najbardziej na południe wysunięte stanowisko subarktycznego torfowiska typu palsa[1].
Fauna
[edytuj | edytuj kod]Z fauny najbardziej znana jest jedyna europejska populacja piżmowołu. Pierwsze osobniki sprowadzono tu w 1930. Wyginęły one 10 lat później. W 1950 podjęto kolejną próbę aklimatyzacji tego gatunku w Norwegii, tym razem się powiodło. Jesienią 1978 żyło tu 35 sztuk wołów[1], a obecnie jest ich około 50. Piżmowół w parku nie ma naturalnych wrogów, jedynym zagrożeniem są zbyt wysokie śniegi uniemożliwiające zwierzętom dotarcie do pokarmu i gwałtowne burze. Okazy można oglądać jedynie podczas specjalnych, organizowanych przez władzę parku wycieczek.
Awifaunę reprezentuje m.in. obficie występująca siewka złota[1].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f Roman Gramsz, Dovre Fjell, w: Poznaj Świat, nr 7/1984, s. 8–11, ISSN 0032-6143.
- ↑ Dovrefjell-Sunndalsfjella National Park Norway’s national parks [online], Nasjonalparker [dostęp 2025-12-08] (ang.).
- ↑ Carl S. Bjurstedt, Kåre Olerud, Leif Ryvarden, Dovrefjell-Sunndalsfjella nasjonalpark [online], Store norske leksikon, 1 października 2025 [dostęp 2025-12-08] (norw.).