Partacz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Warsztat średniowiecznego rzemieślnika, inscenizacja

Partacz (łac. a parte paternitatis = poza cechem[1]), także przeszkodnik[2], szturarz[3] – dawniej rzemieślnik pracujący w mieście lub w jego pobliżu[4], nienależący do cechu mimo jego istnienia[1], często osiedlający się w nieobjętych prawem miejskim jurydykach[4]. Partacze byli silnie zwalczani przez cechy, jako zagrażająca im konkurencja (łamiąca monopol produkcji)[3]. Bronili się przed konfiskatą wyrobów, a także narzędzi pracy.

Partacze znani byli od XV wieku. Zazwyczaj wywodzili się z biedoty miejskiej, której nie było stać na finansowe sprostanie procedurze cechowej. W dużych miastach azylem dla partaczy były podmiejskie klasztory i rezydencje szlacheckie[2]. Wyroby partaczy były z reguły tańsze i wbrew współczesnemu znaczeniu słowa nie miały gorszej jakości[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Czesław Witkowski Słownik pojęć historycznych, wyd. 2008, s. 176
  2. a b Jerzy Rajman Encyklopedia średniowiecza, wyd. 2006, s. 738
  3. a b Historia. Encyklopedia szkolna PWN, wyd. 2009, s. 454
  4. a b c Encyklopedia szkolna. Historia Polski, wyd. 2015, s. 246