Pasta termoprzewodząca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pasta termoprzewodząca oparta w większości na silikonie.

Pasta termoprzewodząca – plastyczna masa charakteryzująca się stosunkowo dużym przewodnictwem cieplnym. Jest powszechnie stosowana w elektronice, w miejscach styku elementów silnie nagrzewających się z elementami odprowadzającymi ciepło. Cienka warstwa pasty nałożona na chłodzony układ (CPU, GPU, mostek północny, RAM) wypełnia mikronierówności powierzchni na styku z radiatorem i zwiększa powierzchnię przewodzenia ciepła wytwarzanego przez ten układ.

Istnieje wiele rodzajów past termoprzewodzących: na bazie silikonu, metali (np. srebra), ceramiki, a także syntetycznych diamentów. Występuje w postaci gęstej, lepkiej pasty podobnej do korektora tekstu lub płynu. Zazwyczaj najlepszą przewodność cieplną oferują produkty na bazie metali. Pasty termoprzewodzace sprzedawane są najczęściej w małych strzykawkach ułatwiających aplikację. Podstawowym parametrem użytkowym pasty jest jej przewodność cieplna:

K={{P d}\over{S \Delta t}} ,

gdzie:

K – przewodność cieplna,
Pmoc [W],
d – grubość warstwy [m],
S – powierzchnia styku [m2],
\Delta t – różnica temperatury między radiatorem a elementem grzewczym [K].

Jednostką przewodności jest W/(mK). Typowe wartości dla past stosowanych w elektronice wynoszą od 0,7 do kilku W/mK. Niektórzy producenci podają przewodność w W/m2K dla ustalonej grubości warstwy pasty 0,001 cala. Aby dokonać przeliczenia na W/(m•K), należy podaną wartość (zwykle setki tysięcy) pomnożyć przez 2,54•10–5 albo podzielić przez 254.000.

Inne ważne właściwości pasty termoprzewodzącej:

  • przewodność elektryczna – należy zachować ostrożność podczas aplikacji pasty, aby nie utworzyć niepożądanych połączeń elektrycznych (zwarć),
  • skład chemiczny – ze względu na możliwość korozji nie należy np. stosować past miedzianych (zawierających sproszkowaną miedź) na radiatory aluminiowe i past aluminiowych na radiatory miedziane.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]