Paw indyjski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Paw indyjski
Pavo cristatus[1]
Linnaeus, 1758
Paw indyjski
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Nadrząd neognatyczne
Rząd grzebiące
Rodzina kurowate
Rodzaj Pavo
Gatunek paw indyjski
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Paw indyjski, paw niebieski, paw zwyczajny[3] (Pavo cristatus) – gatunek dużego ptaka grzebiącego z rodziny kurowatych (Phasianidae). W naturze występuje na Półwyspie Indyjskim, został introdukowany również w inne miejsca na świecie. Jako ptak hodowlany często spotykany w kolekcjach na całym świecie. W Indiach jest świętym ptakiem[3]. Gatunek monotypowy[4].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

U samca głowa i szyja oraz pierś i brzuch błękitne, z metalicznym połyskiem, na głowie czub z piór tworzący koronę, grzbiet zielony z metalicznym połyskiem, skrzydła brązowe z czarnymi prążkami. Właściwy ogon stosunkowo krótki, biało-brązowy. Pawi ogon to w rzeczywistości tren utworzony przez wydłużone pióra pokryw nadogonowych, nie sterówki[3]. Na końcówce brązowozielonych piór znajdują się „pawie oka”, na które składają się koncentryczne kręgi: czarny, niebieski, płowy i żółty. Samice mają wierzch ciała brązowawy, spód jasny. Nie posiadają trenu, mają natomiast koronę na głowie.

Wymiary 
  • Długość ciała samca 180–230 cm, samicy 90–100 cm. U samca na ogon przypada 40–45 cm, na cały wachlarz przypada 140–160 cm[5][3]
  • Długość skrzydła: 44–50 cm u samca, 40–42 u samicy[3]
  • Masa ciała samca 4,1–5,4 kg, samicy – 2,7–3,8 kg[3]

Zasięg, ekologia i zachowanie[edytuj | edytuj kod]

W naturze zamieszkują Pakistan na wschód od Indusu na wschód przez większość Indii (na południe od Himalajów), południowy Nepal i południowy Bhutan po Sri Lankę; możliwe, że występuje nadal w Bangladeszu. Introdukowany został do wielu miejsc na świecie, w tym na Andamany, Stany Zjednoczone, Hawaje, Karaiby, do RPA, Japonii, na Nową Kaledonię, Nową Zelandię i do Australii. Zwykle ptaki poza naturalnym zasięgiem pozostają w stanie półdzikim[5].

Ekologia i zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Środowiskiem życia tych ptaków są otwarte lasy z drzewami zrzucającymi liście[6]; w północnych Indiach najchętniej zamieszkują otwarte lasy z głożyną (Zizyphus) w podszycie[6]. Odnotowywane były na wysokości od 900 do 1200 m n.p.m.[6] Wszystkożerny, zjada zarówno nasiona jak i zwierzęta, zarówno bezkręgowce jak i drobne kręgowce, w tym jadowite węże[3]. Jedno badanie z Ghatów Zachodnich wykazało, że 91% diety badanych ptaków stanowiła materia roślinna[5].

Lęgi[edytuj | edytuj kod]

W południowych Indiach i na Sri Lance okres lęgowy trwa od stycznia do kwietnia; w całym zasięgu występowania sezon lęgowy zmienny, zdaje się zależeć od występowania pory deszczowej[5]. Gniazdo stanowi wydrapany w ziemi dołek wyściełany mchem i korzonkami. W zniesieniu 5–6 jaj o skorupce barwy biało-oliwkowej. Jaja wysiadywane są przez 29–30 dni[3]. Młode po wykluciu są w pełni opierzone, po około 10 dniach życia uzyskują zdolność lotu. Pawie indyjskie na wolności mogą dożywać do 25 lat, przeważnie przeżywają jednak około 20[6].

Status[edytuj | edytuj kod]

IUCN uznaje pawia indyjskiego za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern) nieprzerwanie od 1988 (stan w 2017)[7].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Pavo cristatus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Pavo cristatus. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. a b c d e f g h Albin Łącki: Wśród zwierząt – ptaki. Poznań: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1988, s. 96. ISBN 83-09-01320-5.
  4. Frank Gill & David Donsker: Pheasants, partridges & francolins. IOC World Bird List (v7.2), 20 kwietnia 2017. [dostęp 25 lipca 2017].
  5. a b c d McGowan, P.J.K., Kirwan, G.M. & Boesman, P.: Indian Peafowl (Pavo cristatus). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. 2017. [dostęp 25 lipca 2017].
  6. a b c d Erin Fowler: Pavo cristatus Indian peafowl. W: Animal Diversity Web [on-line]. University of Michigan, 2011. [dostęp 25 lipca 2017].
  7. Indian Peafowl Pavo cristatus. BirdLife International. [dostęp 25 lipca 2017].