Pecunia non olet
Pecunia non olet (pieniądze nie śmierdzą) – łacińska sentencja, której autorstwo rzymscy historycy Swetoniusz i Kasjusz Dion przypisali Wespazjanowi, który według nich wprowadził około 70 roku n.e. podatek od toalet publicznych[1]. Według Żywotów cezarów, rozdział Boski Wespazjan, po krytyce przez między innymi własnego syna Tytusa za zajmowanie się tak niepoważnymi aspektami gospodarki, miał odpowiedzieć: „pecunia non olet”.
Według innych źródeł sentencja ta miała zostać wypowiedziana w kontekście podatku nałożonego na garbarzy gromadzących mocz do celów przemysłowych, w tym do oczyszczania skór[2].
Powiedzenie to ma swoje przetłumaczone odpowiedniki (w postaci utartych związków frazeologicznych) w wielu innych językach.
Odwołania w kulturze
[edytuj | edytuj kod]- Sokół, „Pieniądze nie śmierdzą” (gościnnie: Siwers, Ero).
- Adam Mickiewicz, „Pan Tadeusz”, księga I, wersy 381–383:
- „Jak ów Wespazyjanus nie wąchał pieniędzy,
- I nie chciał wiedzieć, skąd są, z jakich rąk i krajów,
- Tak nie chcą znać człowieka rodu, obyczajów!”
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]
- ↑ Jan Klinkowski, Nowotestamentalny obraz celników na tle systemu finansowego Judei i Imperium Rzymskiego, „Legnickie Studia Teologiczno-Historyczne, nr 2 (11)”, 2007, s. 60.
- ↑ Inga Grześczak, Ścieżki śródziemnomorskie, Warszawa: Wiedza i Ty : Wiedza Powszechna, 2002, ISBN 978-83-214-1284-9, OCLC 61742587 [dostęp 2021-09-30].