Photon mapping

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Photon mapping (technika map fotonowych) – technika symulowania realistycznego rozkładu oświetlenia.

Polega na utworzeniu, a następnie odpowiednim wykorzystaniu podczas renderingu struktury danych opartej na kd-tree, która przechowuje informacje o rozkładzie światła w danej scenie trójwymiarowej. Rozwój możliwości metody śledzenia promieni polega na dodawaniu coraz bardziej skomplikowanych przypadków, które mogą się pojawić na drodze promienia pomiędzy źródłem a obserwatorem. Najprościej jest opisać przebieg odbicia kierunkowego, czyli tzw. lustrzanego, najtrudniej wielokrotne odbicie rozproszone i pośrednie oddziaływania typu składowej kierunkowej padającej na powierzchnię rozpraszającą.

W tym celu, z obszarów, w których znajdują się źródła światła, w różnych kierunkach „emitowane” są „fotony” (w liczbie kilkudziesięciu tysięcy lub nawet milionów). Bada się ich interakcje ze sceną trójwymiarową typowymi metodami śledzenia promieni (ang. ray tracing). Wirtualne fotony mogą ulegać rozproszeniu (dyfrakcji) i załamaniu (refrakcji) – umożliwia to modelowanie światła odbitego od powierzchni lustrzanych, światła przechodzącego przez soczewki, pryzmaty itp.

Obraz finalny
Mapa fotonów
Po lewej – finalny obraz, po prawej – mapa fotonów: żółte kropki oznaczają punkty, w które trafiły wirtualne fotony

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]