Piłka nożna pięcioosobowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Piłka nożna pięcioosobowa (ang. 5-a-side football, blind soccer) – odmiana halowej piłki nożnej dla osób niewidomych i słabowidzących, gdzie każda z drużyn składa się z pięciu zawodników grających z opaskami na oczach i ochraniaczami na nogach. Piłka wydaje dźwięk, więc zawodnicy orientują się gdzie jest przy pomocy słuchu.

Piłka nożna niewidomych podlega Międzynarodowemu Stowarzyszeniu Sportów Niewidomych (ang. International Blind Sports Association - IBSA)[1].

Zasady gry[edytuj | edytuj kod]

Ogólnie rzecz biorąc, zasady piłki nożnej niewidomych są bardzo podobne do reguł gry w futsal. Istnieją jednak pewne ważne wyjątki:

  • Wszyscy gracze, z wyjątkiem bramkarza, mają zawiązane oczy.
  • Piłka została zmodyfikowana tak, by wydawała dźwięki dzwonienia lub grzechotania.
  • Gracze muszą mówić "voy", "go" lub coś podobnego, gdy udają się do piłki; to informuje innych graczy o ich pozycji.
  • Przewodnik, umieszczony poza polem gry lub Bramkarz, udziela wskazówek graczom.

Rozgrywki[edytuj | edytuj kod]

Gra jest popularna na paraolimpiadach, rozgrywana przez osoby niewidome i słabowidzące. Po raz pierwszy turniej międzynarodowy w piłce nożnej pięcioosobowej rozegrano w Hiszpanii w 1986 roku. W 2004 roku piłka nożna niewidomych została wpisana na listę sportów paraolimpijskich. W brazylijskim Campinas w 1998 roku wystartowały Mistrzostwa świata w piłce nożnej niewidomych, które odbywają się co cztery lata w dwóch kategoriach (B1 i B2/B3). Najwięcej tytułów zdobyła reprezentacja Brazylii - 5 razy (1998, 2000, 2010, 2014 i 2018) w kategorii B1 oraz reprezentacja Białorusi - 2 razy (1998 i 2002) w kategorii B2/B3. W 2017 po raz pierwszy rozegrano mistrzostwa świata w piłce nożnej niewidomych kobiet, gdzie mistrzem została Japonia.

Na Igrzyskach Paraolimpijskich cztery tytuły mistrzów piłki nożnej niewidomych w aktywach Brazylii (2004, 2008, 2012 i 2016).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Football - General information. IBSA. [dostęp 2019-01-20].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]