Pierwotna samoistna hemosyderoza płucna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Pierwotna samoistna hemosyderoza płucna, idiopatyczna hemosyderoza płucna, zespół Ceelena-Gellerstedta – rzadka choroba płuc o nieznanej patogenezie. Charakteryzuje się triadą objawów: krwiopluciem, naciekami płuc (widocznymi na zdjęciu rentgenowskim klatki piersiowej) i niedokrwistością[1]. Leczenie jest objawowe i polega na podawaniu sterydów[2].

Pierwszy opis zmian patologicznych w przebiegu tej choroby przedstawił Rudolf Virchow w 1864 roku. Pełny opis objawów klinicznych schorzenia w połączeniu z obrazem sekcyjnym przypisuje się Wilhelmowi Ceelenowi[3]. Inny wczesny opis jest autorstwa Nilsa Gellerstedta[4] – stąd eponimiczna nazwa choroby, wprowadzona w 1944 przez Pera Selandera[5].

Przypisy

  1. Pierwotna, idiopatyczna hemosyderoza płuc a środowisko i wiek. Alergia Astma Immunologia (2004)
  2. G.R. Sethi, K.K. Singhal. Pulmonary diseases and corticosteroids. „Indian J Pediatr”. 75 (10), s. 1045–56, październik 2008. DOI: 10.1007/s12098-008-0209-0. PMID: 19023529. 
  3. Wilhelm Ceelen: Die Kreislaufstörungen der Lungen [w:] F. Henke, O. Lubarsch: „Handbuch der speziellen pathologischen Anatomie und Histologie” t. 3, s, 10. Berlin, Springer, 1931
  4. Nils Gellerstedt: Über die "essentielle" anämisierende Form der braunen Lungeninduration. „Acta pathologica et microbiologica Scandinavica”, 16, s. 386–400 (1939)
  5. Per Selander: Idiopathische Lungenhämosiderose. (Essentielle, braune Lungeninduration). „Acta paediatrica” 31, s. 286–299 (1944)

Linki zewnętrzne[edytuj]