Poławiacze pereł

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Poławiacze pereł
Les Pêcheurs de perles
Ilustracja do końcowej sceny 1. aktu(duet Leila i Nadir) Mediolan La Scala 20 marca 1886
Ilustracja do końcowej sceny 1. aktu
(duet Leila i Nadir) Mediolan La Scala 20 marca 1886
Rodzaj opera
Muzyka Georges Bizet
Libretto Michel Carré i Eugène Cormon
Liczba aktów 3
Język oryginału francuski
Czas trwania ok. 2 godziny
Data powstania 1863
Premiera 30 września 1863
Premiera polska 1904 (Warszawa)

Poławiacze pereł (Les Pêcheurs de perles) – trzyaktowa opera francuskiego kompozytora Georges'a Bizeta z 1863 roku. Libretto Michela Carré i Eugène Cormona przedstawia historię dozgonnej przyjaźni dwóch mężczyzn, zagrożonej przez miłość do tej samej kobiety, która jest kapłanką boga Brahmy.

Osoby[edytuj]

  • Nadir, poławiacz pereł - tenor
  • Zurga, zwierzchnik poławiaczy pereł - baryton
  • Nurabad, starszy gminy - bas
  • Leila - sopran
  • poławiacze pereł, kapłani

Treść[edytuj]

Miejsce akcji: wioska rybacka na wyspie Cejlon, w odległej przeszłości.

Nadir i Zurga są przyjaciółmi i zakochali się w tej samej dziewczynie, która jest kapłanką. Obaj postanawiają zrezygnować z konkurowania o dziewczynę. Podczas połowu pereł przychodzi Lejla modlić się o spokojne morze i bezpieczne łowy. Po zakończonej pracy Nadir i kapłanka poddają się miłosnym uniesieniom. Nadirowi grozi za to śmierć. Lejla wraz z Zurgą opracowali plan ucieczki Nadira. Zurga podpala wieś. Ludzie ruszają do gaszenia pożaru, zaś Lejla z ukochanym uciekają łodzią. Sprawca pożaru zostaje wykryty i skazany przez Nurabada na śmierć.

Historia utworu[edytuj]

Premiera odbyła się 30 września 1863 roku w Paryżu[1][2]. Jednak pierwotnie Poławiacze pereł nie zyskali większego uznania – pierwsze wystawienie doczekało się zaledwie 18 przedstawień i opera nie weszła na stałe do repertuaru Théâtre Lyrique. Dopiero po ponad 20 latach po śmierci kompozytora opera ta zaczęła na nowo być wystawiana w innych teatrach muzycznych i tak jest do czasów współczesnych[3].

Arie[edytuj]

  • numer 2 duet C'est toi qu'enfin je revois - Zurga, Nadir (akt I)
  • numer 4 romanca Nadira Je crois entendre encore (akt I)
  • numer 5 Ô dieu Brahmâ - Nadir, Leïla i chór (akt I)
  • numer 7 cavatina Me voilà seule dans la nuit - Leïla (akt II)
  • numer 8 De mon amie, fleur endormie - Nadir, Leïla (akt II)
  • numer 12 duet Je frémis, je chancelle - Leïla, Zurga (akt III)

Zobacz też[edytuj]

  • Opery Bizeta na Wikipedii: Carmen.

Przypisy

  1. Paul Scharfenberger: 1863 (ang.). musicandhistory.com, 2011-04-19. [dostęp 2015-08-21].
  2. Les pêcheurs de perles (Bizet, Georges) (ang.). imslp.org. [dostęp 2015-08-21].
  3. Charles Osborne, The Opera Lover's Companion, Yale University Press, 2007, ISBN 978-0300123739

Bibliografia[edytuj]

  • Stromenger Karol: Iskier przewodnik operowy, Warszawa, Państwowe Wydawnictwo Iskry, 1976

Linki zewnętrzne[edytuj]