Pochylenie poziome trasy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Znak drogowy ostrzegający o dużym pochyleniu wznoszenia (stromym podjeździe).

Pochylenie poziome trasy, pochylenie spadku i wznoszenia, potocznie pochylenie poziome lub nachylenie trasy - w transporcie drogowym lub kolejowym wielkość opisująca różnicę wysokości między dwoma punktami drogi kołowej lub linii kolejowej odniesioną do odległości dzielącej te punkty.


Definicja[edytuj | edytuj kod]

Istnieją dwa podstawowe sposoby opisu nachylenia poziomego trasy:

kąt tangens sinus
0 % 0 %
9 % 9 %
10° 18 % 17 %
30° 58 % 50 %
45° 100 % 71 %
60° 173 % 87 %
90° 100 %
Wielkości opisujące nachylenie poziome trasy.


  • poprzez podanie kąta α nachylenia trasy do poziomu,
  • poprzez podanie w procentach (w przypadku tras kolejowych zwykle w promilach) stosunku zmiany wysokości bezwzględnej trasy do jej długości. Istnieją dwie definicje matematyczne, w zależności od których podana wartość jest sinusem bądź tangensem kąta nachylenia trasy:
    • Stosunek zmiany wysokości Δh, mierzonej w dwóch punktach trasy, do odległości między nimi l, mierzonej wzdłuż trasy, jest sinusem tego kąta sin(α) = Δh/l.
    • Stosunek zmiany wysokości Δh, mierzonej w dwóch punktach trasy, do odległości między nimi, d, mierzonej w poziomie, jest tangensem tego kąta tg(α)= Δh/d.
W praktyce różnica między dwoma alternatywnymi metodami pomiaru jest niewielka, jako że typowe trasy transportowe są nachylone nie więcej niż 20°, a dla tak małych kątów różnica sinusa i tangensa jest niewielka (patrz tabelka). Z tego powodu, prawie nigdy podając nachylenie trasy, nie zaznacza się, w jaki sposób zostało wyliczone (najczęściej jest sinusem).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]