Poczet cesarzy rzymskich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Poczet Cesarzy Rzymskich)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Poczet cesarzy rzymskich
Autor Aleksander Krawczuk
Tematyka historia starożytna
Pierwsze wydanie
Miejsce wydania Polska
Język polski
Data wydania 1986
Wydawca Iskry

Poczet cesarzy rzymskich – książka autorstwa Aleksandra Krawczuka. Początkowo została wydana jako dwa osobne tomy, pierwszy w 1986 i obejmujący okres pryncypatu a druga, która została wydana w roku 1991 obejmuje dominat. W roku 2001 pojawiło się jednotomowe wydanie tej książki, które zawiera również Kalendarium Cesarstwa Rzymskiego.

O książce[edytuj | edytuj kod]

Książka zawiera blisko 80 biogramów cesarzy rzymskich od Augusta do Romulusa Augustulusa. Poczet jednak otwiera Gajusz Juliusz Cezar (który stworzył podwaliny pod stworzenie Cesarstwa Rzymskiego), a zamyka je Romulus Augustulus, ostatni cesarz na zachodzie.

Książka przedstawia między innymi: pochodzenie władców, życie prywatne cesarzy (również jeszcze przed wyborem), okresy ich rządów, walki o władzę poszczególnych władców, rozwój terytorialny cesarstwa, opisy wojen z wrogami zewnętrznymi oraz wewnętrznymi, reformy przeprowadzone w cesarstwie, sprawy religijne pod panowaniem danych cesarzy i wiele innych aspektów.

Książka dzieli się na cztery główne rozdziały:

  • Pryncypat – okres obejmujący lata 27-235 (od Augusta, założyciela Cesarstwa, aż do Aleksandra Sewera), klasyczna epoka cesarstwa, gdy było one największe terytorialnie, najpotężniejsze militarnie oraz najbardziej rozwinięte cywilizacyjnie. Cesarze z tego okresu są również najlepiej ukazani ze względu na dużą ilość źródeł.
  • Kryzys – okres obejmujący lata 235-284 (od Maksymina Traka do Karynusa i Numeriana), niemal pięćdziesiąt lat kryzysu gospodarczego i politycznego. W tych latach przewinęła się duża liczba władców oraz uzurpatorów. Gospodarka została prawie doszczętnie zniszczona a wrogowie wdzierali się w granice cesarstwa.
  • Dominat – obejmuje lata 284-395, (od Dioklecjana do Teodozjusza Wielkiego), okres zapoczątkowany przez Dioklecjana, który ustanowił Tetrarchię, czyli rządy 4 cesarzy. Dzięki reformom sytuacja w cesarstwie (po kryzysie) została ustabilizowana a chrześcijaństwo z czasem zostało uznane za religię panującą.
  • Rozpad – obejmuje lata 395-476, (od Honoriusza do Romulusa Augustulusa, ostatniego cesarza), końcowy okres cesarstwa po podziale go między synów Teodozjusza Wielkiego aż do upadku w 476 r. Zostali tu ukazani tylko cesarze Cesarstwa Zachodniorzymskiego.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]