Flawiusz Honoriusz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Flawiusz Honoriusz
Flavius Honorius
Flavius Honorius Augustus
ilustracja
Cesarz rzymski
Okres panowania od 395
do 15 sierpnia 423
Dane biograficzne
Dynastia teodozyjska
Data urodzenia 9 września 384
Data i miejsce śmierci 15 sierpnia 423
Rawenna
Ojciec Teodozjusz I Wielki
Matka Aelia Flacylla
Rodzeństwo Arkadiusz, Galla Placydia
Małżeństwo Maria
od 398
do 407
Małżeństwo Termancja
408
Moneta
moneta
Solid Honoriusza

Flavius Augustus Honorius (ur. 9 września 384, zm. 15 sierpnia 423 w Rawennie) – cesarz rzymski od 395 do 423 roku.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Teodozjusza I Wielkiego i jego pierwszej żony – Aelii Flacylli. Brat cesarza Arkadiusza i przyrodni brat Galli Placydii.

Honoriusz w wieku 2 lat został mianowany konsulem rzymskim. 23 stycznia 393 otrzymał tytuł Augusta i tym samym został współwładcą cesarstwa. Cesarzem został w wieku 10 lat i razem z bratem Arkadiuszem podzielili cesarstwo na część zachodnią i wschodnią. Opiekunem Honoriusza został generał Stylichon, który z czasem zyskał ogromne wpływy na dworze. Honoriusz ożenił się z córką Stylichona – Marią, a następnie młodszą – Termancją, ale z żadną nie doczekał się potomstwa. Stylichon popadł w niełaskę i został zamordowany w 408, a Honoriusz rozwiódł się ze swoją drugą żoną.

W 402 Honoriusz przeniósł stolicę Zachodniego Cesarstwa do Rawenny. Prowadził wojny z licznymi uzurpatorami do tytułu cesarza. Za jego panowania, w 410 roku, miasto Rzym po raz pierwszy od 800 lat zostało najechane przez barbarzyńców pod wodzą Alaryka. Honoriusz zawarł pokój z następcą Alaryka – Ataulfem i wydał za niego swoją siostrę.

Zmarł w 423 roku, prawdopodobnie na cukrzycę, zostawiając cesarstwo o wiele słabsze i mniejsze (m.in. zrezygnował z obrony Brytanii). Opinię starożytnych o Honoriuszu oddaje anegdota przytoczona przez Prokopiusza z Cezarei, według której cesarz był zapalonym hodowcą drobiu. Ulubionego koguta nazwał Rzym. Gdy poinformowano go, że Rzym został najechany przez Alaryka, cesarz rozpłakał się, gdyż myślał, że chodzi o jego pupilka[1][2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Pawlak 2010 ↓, s. 40.
  2. Prokopiusz ↓, Księga wojen III 2, 25-26.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Źródła
Opracowania