Poezja cyfrowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
game, game, game and again game, cyfrowa gra poetycka Jasona Nelsona, 2011 r.
22.2 QR code poem Genco Gulana, 2010 r.

Poezja cyfrowa (poezja elektroniczna, ang. digital poetry) – odmiana poezji tworzona w środowisku cyfrowym przy wykorzystaniu narzędzi i technologii dostępnych w komputerach i internecie. Dzięki zastosowaniu różnych języków programowania, w tego rodzaju poezji obok tekstu pojawiają się również grafika, dźwięk i animacja.

Pierwsza próba zdefiniowania poezji cyfrowej pojawiła się w 2004 roku w publikacji p0es1s: The Aesthetics of Digital Poetry. Poezja cyfrowa określona została jako projekt artystyczny posługujący się językiem opartym na komunikacji komputerowej i sieciowej[1]. Poezje cyfrową sytuuje się na pograniczu literatury i net-artu. Źródeł współczesnej poezji elektronicznej należy szukać we wczesnych (rok 1983) eksperymentach Eduardo Kaca, który na pierwszych osobistych komputerach tworzył poezję fraktalną, później technologia cyfrowa pomagała mu w wystawaniu w galeriach wierszy holograficznych[2]. Z inicjatywy Urszuli Pawlickiej i Mariusza Pisarskiego powstał projekt stworzenia ogólnodostępnego Słownika gatunków literatury cyfrowej[3], został jednak porzucony, a kontynuację badań samej już Pawlickiej stanowi wydana w 2012 r. książka (Polska) poezja cybernetyczna. Konteksty i charakterystyka. Niestety, nie został dotąd wypracowany jeden spójny język opisu zjawiska, czego wynikiem są różnice w zakresie terminologii stosowanej przez poszczególnych badaczy.

Polskimi przedstawicielami nurtu są m.in. Łukasz Podgórni i Urszula Pawlicka. W 2012 roku wydawnictwo Fundacji Korporacji „Ha!art” opublikowało ich cyfrową adaptację tomiku poetyckiego Zielone Oko Tytusa Czyżewskiego – pt. Cyfrowe zielone oko. Adaptacja poezji formistycznej Tytusa Czyżewskiego. Inni twórcy poezji cyfrowej to m.in. Roman Bromboszcz (animacje konceptualne i cybernetyczne teksty-protezy, np. Wariacje na kwadrat magiczny)[4], Leszek Onak (poezja algorytmu i remiksu, np. Gdzie jest Jest)[5], Piotr Puldzian Płucienniczak (poezja glitchowa, np. marsz na ROM)[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Redakcja, Urszula Pawlicka – (Polska) poezja cybernetyczna. Konteksty i charakterystyka [fragment] – Korporacja Ha!art, www.ha.art.pl [dostęp 2017-02-24].
  2. Mariusz Pisarski, Poezja cyfrowa < Hipertekst < Techsty – Literatura i Nowe Media, techsty.art.pl [dostęp 2017-02-24].
  3. Urszula Pawlicka, Mariusz Pisarski, Słownik Gatunków Literatury Cyfrowej – Korporacja Ha!art, www.ha.art.pl [dostęp 2017-02-24].
  4. Roman Bromboszcz: od animacji konceptualnych po cybernetyczne teksty-protezy [w:] Urszula Pawlicka, (Polska) poezja cybernetyczna. Konteksty i charakterystyka, Kraków 2012.
  5. Leszek Onak: poezja algorytmu i remiksu [w:] Urszula Pawlicka, (Polska) poezja cybernetyczna. Konteksty i charakterystyka, Kraków 2012.
  6. Piotr Puldzian Płucienniczak: poezja glitchowa [w:] Urszula Pawlicka, (Polska) poezja cybernetyczna. Konteksty i charakterystyka, Kraków 2012.