Poliizocyjanurat

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Płyty PIR

Poliizocyjanurat (PIR) – materiał izolacyjny, udoskonalona wersja poliuretanu (PUR). Produkowany w postaci twardych płyt piankowych, wykorzystywanych do termoizolacji budynków.

PIR charakteryzuje się lepszymi właściwościami fizykochemicznymi niż PUR.

  • płyty PIR są stosunkowo dobrze odporne termicznie (krótkotrwale do +200 °C, długotrwale od −50 °C do +110 °C)[potrzebny przypis]
  • niski współczynnik przewodności cieplnej λ, np. dla płyt izolacyjnych z rdzeniem z PIR wynosi on 0,023 W/m·K[1].
Reakcja na ogień płyt PIR

W porównaniu do innych stosowanych w budownictwie materiałów termoizolacyjnych, pianki na bazie poliizocyjanuratu prezentują korzystne właściwości izolacyjne. Dla porównania, współczynnik λ dla wełny mineralnej wynosi 0,04 W/m·K, dla styropianu 0,033 W/m·K, a dla pianki poliuretanowej 0,03 W/m·K[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Deklaracja właściwości użytkowych. thermano.eu. [dostęp 2018-01-24].
  2. Thermal Conductivity of common Materials and Gases, www.engineeringtoolbox.com [dostęp 2018-01-24] (ang.).