Ponor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Ponor (z języka serbskiegowchłon) – forma terenu właściwa obszarom krasowym, mająca postać otworu lub korytarza wydrążonego przez wodę, nierzadko ukrytego pod warstwą kamieni pokrywających koryto rzeki. Jest to miejsce, gdzie wody strumieni, potoków czy rzek wpływają pod powierzchnię terenu[1].

Niekiedy całe rzeki po minięciu wchłonu płyną na pewnych odcinkach pod powierzchnią ziemi jak np: Kościeliski Potok w Dolinie Kościeliskiej, Sucha Woda Gąsienicowa w Dolinie Suchej Wody Gąsienicowej lub Ljubljanica w Słowenii, a następnie wypływają na powierzchnię poprzez wypływ krasowy, rzadziej jako wywierzysko.

Od nazwy jednej z dolin na Wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej rzeki znikające w ponorze są czasem regionalnie nazywane łykawicami[2] albo noszą nazwę poniku[potrzebny przypis].

Przypisy

  1. Praca zbiorowa: Jak powstają jaskinie? (pol.). [dostęp 2017-05-06].
  2. Praca zbiorowa: Łykawiec - Encyklopedia PWN (pol.). [dostęp 2017-05-06].

Bibliografia[edytuj]

  • Stefan Zwoliński: W podziemiach tatrzańskich. Warszawa: Wydawnictwa Geologiczne, 1987. ISBN 83-220-0263-7.
  • Mariusz Szelerewicz: Jaskinie Wyżyny Krakowsko-Wieluńskiej. Warszawa: Wydawnictwo PTTK, 1986. ISBN 83-7005-097-2.