Poppy 3A

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Poppy 3A
Poppy (Type 1).jpg
Satelita Poppy drugiej generacji
Inne nazwy Solrad 7A, SR-7A,
Greb 7A[1], GREB 5[2], NRL-PL 124
Indeks COSPAR 1964-001D
Indeks NORAD 00730
Zaangażowani NRO, Naval Research Laboratory, US Navy, US Army
Rakieta nośna Thor SLV-2A Agena D
Miejsce startu Vandenberg Air Force Base, USA
Orbita (docelowa, początkowa)
Perygeum 905 km
Apogeum 934 km
Okres obiegu 103,47 min
Nachylenie 69,90°
Mimośród 0,001576
Czas trwania
Początek misji 11 stycznia 1964 (20:09 UTC)
Koniec misji luty 1965
Wymiary
Masa całkowita 45 kg

Poppy 3A (wysłany pod nazwą Solrad 7A, ang. Solar Radiation 7A - „promieniowanie słoneczne”) – amerykański satelita wywiadu elektronicznego serii Poppy, będącej bezpośrednią kontynuacją serii GRAB. Podobnie jak inne satelity obu tych serii, miał zbierać dane o parametrach pracy radzieckich radarów obrony powietrznej i antybalistycznej. Prawdziwy główny cel jego misji pozostawał utajniony do 2005. Zbudowany przez Naval Research Laboratory, NRL.

Start rakiety Thor SLV-2A Agena D z ładunkiem 5 satelitów, Composite 4

Wystrzelony na orbitę 11 stycznia 1964 razem z Poppy 3B, Poppy 3C, SECOR 1B i FTV 2354. Statek pozostaje na orbicie okołoziemskiej, której trwałość szacuje się na 1000 lat.

Nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

By prawdziwe – wywiadowcze przeznaczenie satelitów nie było jasne dla ZSRR, satelity serii GRAB oraz część satelitów serii Poppy wysłano pod nazwą Solrad. Miało to wskazywać, że będą one prowadzić obserwacje Słońca, co było tylko ich pobocznym zadaniem.

Budowa i działanie[edytuj | edytuj kod]

Solrad 7A należał do drugiej generacji satelitów Poppy. Jego średnica wynosiła 61 cm, a długość 81 cm. Na kadłubie satelity było umieszczonych 8 okrągłych paneli ogniw słonecznych.

Według NASA satelita prowadził monitoring słonecznego promieniowania rentgenowskiego i wyposażony był w komory jonizacyjne mierzące promieniowanie X z zakresów 0,1-0,8 nm, 0,8-1,2 nm i 4,4-6,0 nm. Na pokładzie znajdowało się także pięć fotometrów promieniowania X, cztery ultrafioletu i dwa przyrządy określające kąt padania promieni słonecznych.

Dane były przesyłane w czasie rzeczywistym na częstotliwości 136 MHz. Kilka obserwatoriów europejskich pomyślnie odebrało telemetrię satelity. Statek nadawał dane w sposób ciągły do września 1964. Sporadyczne transmisje odbierano z niego do lutego 1965. Komory jonizacyjne dla zakresów 0,8-1,6 nm i 4,4-5,5 nm zawiodły wkrótce po starcie.

Jego oś obrotu była prawie prostopadła do linii Słońce-satelita, a początkowa prędkość obrotowa statku wynosiła 120 obr./min. Podczas każdej orbity statek prowadził 10-20 minutowe sesje wymiany danych ze stacjami naziemnymi.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oznaczenie w Space 40
  2. Oznaczenie w NSSDCA Master Catalog

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Gunter Krebs: Poppy (24 in series) (ang.). Gunter's Space Page. [dostęp 2013-09-28].
  • SOLRAD 7A (ang.). W: NSSDCA Master Catalog [on-line]. NASA. [dostęp 2017-06-27].
  • Space 40 (cz.)
  • Mark Wade: Poppy (ang.). W: Encyclopedia Astronautica [on-line]. [dostęp 2017-06-27].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]