Sztuczny satelita

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Makieta ERS 2 – sztucznego satelity Ziemi
Replika Sputnika 1, pierwszego sztucznego satelity Ziemi

Sztuczny satelitasatelita wykonany przez człowieka poruszający się po orbicie wokół ciała niebieskiego. Pierwszym sztucznym satelitą był Sputnik 1, wyniesiony na orbitę wokół Ziemi przez Związek Radziecki 4 października 1957 roku.

Jest to statek kosmiczny (z załogą lub bez załogi) okrążający ciało niebieskie (np. planetę, Księżyc) po orbicie zamkniętej. Najliczniejszą grupę stanowią sztuczne satelity Ziemi. Wyniesiono również w przestrzeń kosmiczną sztuczne satelity Księżyca, Marsa, Wenus, Słońca (np. Helios 1, Pioneer 6 i 9), Jowisza (Galileo), Saturna (Cassini) , Merkurego (MESSENGER), planetoidy Westa ( Dawn), planety karłowatej Ceres ( Dawn) i innych ciał. W zdecydowanej większości przypadków ruch sztucznego satelity dzieli się na trzy główne fazy: start, lot orbitalny, lądowanie; start wraz z wprowadzeniem statku na orbitę odbywa się za pomocą rakiety nośnej, której zadaniem jest nadanie sztucznemu satelicie odpowiedniej prędkości i kierunku. Dalszy lot statku odbywa się ruchem bezwładnym w polu grawitacyjnym ciała obieganego. Na ogół wtedy tor lotu (orbita) jest w przybliżeniu orbitą keplerowską czyli elipsą. Orbita ulega zakłóceniom pod wpływem oporu górnych warstw atmosfery, nierównomierności rozkładu masy oraz spłaszczenia ciała obieganego, a także wskutek przyciągania innych ciał. W 2015 roku zastosowano nową metodę umieszczania satelitów na orbicie – zostały one wpierw wyniesione na ISS, a z niej umieszczone na właściwej trajektorii[1].

Sztuczny satelita zwany sterowanym jest wyposażony w silniki rakietowe, umożliwiające zmiany orbity i jej nachylenia, a także obrót statku. Silniki te umożliwiają także stabilizację orbity, przeciwstawiając się wymienionym powyżej czynnikom. Odpowiednią orientację satelity w przestrzeni zapewnia stabilizacja aktywna, dokonywana za pomocą małych silników rakietowych lub systemów żyroskopowych, m.in. dzięki temu anteny satelitów telekomunikacyjnych są skierowane cały czas we właściwym kierunku.

Szczególnie ważną grupę sztucznych satelitów Ziemi stanowią załogowe statki kosmiczne, w tym statki wielokrotnego użytku – wahadłowce oraz stacje orbitalne umieszczane na orbitach wokółziemskich.

Historia[edytuj | edytuj kod]

 Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Typy sztucznych satelitów[edytuj | edytuj kod]

Podział ze względu na przeznaczenie:

Inne: użyteczny, wieloczynnościowy, operacyjny.

Liczba satelitów według organizacji zarządzającej[edytuj | edytuj kod]

Organizacje zarządzające aktywnymi (tj. operacyjnymi, częściowo operacyjnymi, w trybie standby, zapasowymi bądź o wydłużonej misji) satelitami Ziemi według stanu na lipiec 2017:[2][3]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Pionierzy astronautyki

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Deploying Small Satellites From ISS
  2. SATCAT Boxscore. celestrak.com. [dostęp 2013-05-07].
  3. Błędy przy katalogowaniu sztucznych satelitów są rzadkie. Jeden z takich przypadków dotyczy satelity IMAGE, którą uznano za niedziałającą w 2006 roku, jednak 12 lat później udało się nawiązać z nią kontakt. - Lost … and Found: IMAGE Satellite in 'Good Shape,' NASA Says

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]