Przejdź do zawartości

Porzekadło

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Porzekadło – utrwalona w praktyce językowej paremia, pełniąca funkcję wartościującą[1], często humorystyczną[2].

Według autorów słowackich porzekadło (słow. porekadlo), w odróżnieniu od przysłowia, nie wyraża bezpośredniego zamiaru dydaktycznego, choć taki sens może pośrednio wynikać z samego elementu ocennego[1]. Do cech porzekadła należą również obrazowość i dopasowanie do konkretnej sytuacji, co odróżnia je od przysłowia, mającego charakter ogólny[3].

Granica między porzekadłem a przysłowiem bywa trudna do nakreślenia[1]. Określenia te są często traktowane jako równoznaczne, szczególnie w starszych koncepcjach klasyfikacji (i poza terminologią językoznawczą)[1]. W codziennej praktyce językowej obie nazwy (jak również szereg innych) są używane wymiennie[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Jozef Mlacek, Peter Ďurčo, Frazeologická terminológia, Bratysława: Komisia pre výskum frazeológie pri Slovenskom komitéte slavistov, 1995 (słow.).
  2. Príslovia, porekadlá a pranostiky [online], Svet okolo nás, 20 listopada 2017 [dostęp 2019-06-08] (słow.).
  3. Jozef Mistrík, Encyklopédia jazykovedy, wyd. 1, Bratislava: Obzor, 1993, s. 331, ISBN 80-215-0250-9, OCLC 29200758 (słow.).
  4. Adam Wolański: przysłowia, porzekadła, maksymy itp.. Poradnia językowa PWN, 2009-09-28. [dostęp 2023-01-30]. (pol.).