Astana Pro Team

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Pro Team Astana)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Astana Pro Team
Samochód techniczny grupy
Samochód techniczny grupy
Kod UCI AST
Państwo  Kazachstan
Rok założenia 2007
Dywizja UCI WorldTeams
Marka rowerów Argon18
Historia nazw drużyny
2007–2011
2011–
Astana
Astana Pro Team
Oficjalna strona WWW

Astana Pro Team (Kod UCI: AST) – zawodowa kazachska grupa kolarska założona w 2007 (w poprzednich latach występowała jako ekipa szwajcarska albo luksemburska).

Lider Astany Aleksandr Winokurow podczas wyścigu Liège-Bastogne-Liège 2006
Kolejny z kluczowych zawodników Astany w sezonie 2007 Andreas Klöden
Johan Bruyneel Dyrektor sportowy Astany, który przyczynił się do największych sukcesów tej ekipy
Contador w jeździe na czas w koszulce lidera Giro
Levi Leipheimer jako lider Tour of California
Jeden z najlepszych kolarzy wszech czasów Lance Armstrong powrócił do zawodowego kolarstwa w barwach Astany
Haimar Zubeldia doświadczony hiszpański kolarz będący jednym z liderów zespołu w 2009
Astana podczas Tour de France 2009

W sezonie 2017 grupa występuje w dywizji UCI WorldTeams.

Sezony[edytuj | edytuj kod]

Rok 2007[edytuj | edytuj kod]

W 2007 roku Liberty Seguros wycofał się ze sponsorowania ekipy kolarskiej, która okazała się zamieszana w jedną z największych afer dopingowych w kolarstwie, tzw. Operación Puerto. Licencję grupy oraz kolarzy przejęły kazachskie konsorcja, które zmieniły nazwę na „Astana”, na cześć stolicy Kazachstanu. Włodarze Astany chcieli stworzyć grupę, która będzie oparta na kazachskich kolarzach oraz na kilku gwiazdach światowego formatu. Zadanie zebrania odpowiedniej ekipy powierzyli sławnemu wówczas kazachskiemu kolarzowi Aleksandrowi Winokurowowi, który miał być największą gwiazdą ekipy. Astana nie próżnowała i zatrudniła m.in. Andreasa Klödena i Paolo Savoldelliego. Obaj zawodnicy poszukiwali ekip, w których mogli startować, ze względu na wycofanie się sponsorów z finansowania grup zamieszanych w doping (T-Mobile i Discovery Channel). Razem z Winokurowem stanowili trzon Astany na sezon 2007, wspierali ich także tacy doświadczeni kolarze jak Matthias Kessler (zwycięzca etapu Tour de France) czy dwukrotny mistrz Szwajcarii Grégory Rast. Resztę składu stanowili zawodnicy z Kazachstanu oraz krajów byłego ZSRR, wśród których najbardziej wyróżniali się Andriej Kaszeczkin czy Siergiej Iwanow. Astana w debiutanckim sezonie nie osiągnęła wielkich sukcesów. Zwyciężała tylko w wyścigach o niewielkiej renomie. Za największy sukces ekipy można uznać 3. miejsce Eddiego Mazzoleni w Giro d’Italia.

Sukcesy w 2007[edytuj | edytuj kod]

Rok 2008[edytuj | edytuj kod]

Ten rok miał być sprawdzianem dla Astany, która zamierzała wygrać większość kluczowych wyścigów. W wyniku zamieszania dopingowego ekipę opuściło kilku kolarzy, między innymi architekt drużyny Aleksandr Winokurow i Andriej Kaszeczkin. Z innych powodów odszedł Paolo Savoldelli. Ekipa została wzmocniona kilkoma kolarzami z grupy Discovery, takimi jak Levi Leipheimer, Alberto Contador czy Władimir Gusiew wraz z dyrektorem sportowym tej ekipy Johanem Bruyneelem. Ekipa była w stanie odnieść sukcesy, jakie stawiali przed nimi właściciele. Media komentowały wzmocnienia Astany jako zbieraninę dopingowiczów lub kolarzy, którzy odeszli z drużyn zamieszanych w afery dopingowe. W wyniku tego organizatorzy Tour de France nie zaprosili kolarzy tej ekipy do wzięcia udziału w Wielkiej Pętli. Astana mimo tego wystartowała w pozostałych wyścigach. Największymi sukcesami były zwycięstwa Contadora w Vuelta a España oraz Giro d’Italia.

Sukcesy w 2008[edytuj | edytuj kod]

Rok 2009[edytuj | edytuj kod]

Astana opromieniona sukcesami doprowadziła do zmian kadrowych. Do ekipy dołączył Haimar Zubeldia oraz wielokrotny zwycięzca Tour de France Lance Armstrong. Z tym ostatnim wiązano wielkie nadzieje, że będzie w stanie pomóc Astanie i odnieść swój kolejny (dla ekipy pierwszy) triumf we Francji. Przyjście Armstronga spowodowało konflikt pomiędzy Contadorem a szefami ekipy, gdyż Hiszpan obawiał się, że straci pozycję kolarza numer 1 w grupie oraz że to Armstrong będzie liderem na przyszłą Wielką Pętlę. W wyniku przyjaznych wypowiedzi Amerykanina oraz jasnej opinii dyrektora sportowego, kto będzie liderem w wyścigach Alberto zadeklarował pozostanie w ekipie i walkę o najwyższe cele. Astana zaczęła sezon przeciętnie, jednak ciągle jej kolarze byli stawiani wśród faworytów Giro, a także innych wielkich tourów. Kryzys światowy także zaczął dotykać sponsorów kolarskich, w tym także Astany, zaczęło brakować pieniędzy na gaże dla kolarzy. W trakcie 7 etapu Giro zawodnicy grupy Astana postanowili zaprotestować w związku z zaległymi pensjami, które nie są wypłacane przez sponsorów ekipy. Kolarze zakryli napis nazwy drużyny na swoich koszulkach. W proteście nie wziął udziału Kazach Andriej Ziejc. Międzynarodowa Unia Kolarska (UCI) wyznaczyła ostateczny termin na uregulowanie zadłużeń. Jeśli do 31 maja sytuacja by się nie zmieniła, UCI zmuszone byłoby zawiesić kazachską ekipę. (W Giro d’Italia najwyższe z drużyny 6. miejsce zajął Levi Leipheimer natomiast 12. miejsce Lance Armstrong (był to jego debiut na włoskim tourze)) Termin został wydłużony przez Unię o kilka dni, ekipa przedstawiła wystarczające zabezpieczenia aby móc wystartować w wyścigu dookoła Luksemburga. Na tym tourze 2 miejsce w klasyfikacji generalnej zajął Andreas Klöden. Nadal nad Astaną wisiało widmo bankructwa, sponsorzy kazachscy deklarowały sprzedaż grupy. Kilka konsorcjów europejskich i amerykańskich przedstawiło oferty zakupu drużyny. Jednak nie było to konieczne ponieważ pieniądze wyłożył kazachstański rząd. Wypłacono kolarzom zaległe pensje i Astana mogła spokojnie wrócić do walki o zwycięstwo we Francji. Wynik na Wielkiej Pętli był znakomity – wygrana Contadora, zajęcie 3 miejsca przez Lance Armstronga oraz szóstego przez Andreasa Klödena. Do tego dorzucili jeszcze zwycięstwo w klasyfikacji drużynowej. Po imprezie we Francji nastąpił rozłam w ekipie. Lance Armstrong, niezadowolony z tego, że nie był liderem ekipy, postanowił odejść i stworzyć własną grupę kolarską. Wraz z nim odeszli Klöden, Leipheimer, Zubeldia, Horner, Brajkovič, Popowycz, Paulinho, Vaitkus, Rast, Rubeira oraz Murawjow, tworząc podwaliny dla nowej ekipy kolarskiej RadioShack. Takie masowe odejście, oprócz prywatnych ambicji Lance’a Armstronga, było spowodowane powrotem do ekipy Aleksandra Winokurowa, który od razu popadł w konflikt z Johanem Bruyneelem. Winokurow miał zostać jeżdżącym dyrektorem sportowym co nie spodobało się Belgowi, który zadeklarował odejście do ekipy Amerykanina. Kazachom udało się zatrzymać czwórkę Hiszpanów ze zwycięzcą Tour de France, a także wszystkich Kazachów. W wyścigu dookoła Hiszpanii Astana zawiodła zajmując tylko 3. miejsce w klasyfikacji drużynowej, a żaden z ich zawodników nie znalazł się w pierwszej dziesiątce.

Sukcesy w 2009[edytuj | edytuj kod]

Rok 2010[edytuj | edytuj kod]

W ekipie po odejściu większości kluczowych kolarzy liderem pozostał nadal Alberto Contador. Natomiast do niego dołączył Aleksandr Winokurow, który miał także pełnić obowiązki dyrektora sportowego, a także mieć pod kontrolą transfery. Do pozostałych kolarzy ekipy działacze Astany ściągnęli zwycięzcę Tour de France Hiszpana Óscara Pereiro jeżdżącego poprzednio w Caisse d'Epargne. Do składu dołączeni zostali także solidni kolarze, tacy jak: David de la Fuente (poprzednio Saunier Duval), Enrico Gasparotto (Lampre) czy Josep Jufre (Saunier Duval).

Sukcesy w 2010[edytuj | edytuj kod]

Rok 2011[edytuj | edytuj kod]

Z zespołu odszedł Alberto Contador, a także m.in.: Navarro, Noval i de la Fuente. Zdecydowanym liderem został Aleksandr Winokurow, a do ekipy dołączyli m.in.: Roman Kreuziger, Fredrik Kessiakoff, Robert Kišerlovski i Rémy Di Grégorio.

Sukcesy w 2011[edytuj | edytuj kod]

Skład[edytuj | edytuj kod]

2018[edytuj | edytuj kod]

Wikidata-logo S.svgTeam roster
Imię i nazwisko Data urodzenia Państwo Poprzednia grupa
Pello Bilbao 25 lutego 1990 ESP Hiszpania Caja Rural-Seguros RGA (2016)
Zhandos Bizhigitov 10 czerwca 1991 KAZ Kazachstan Vino 4-ever SKO (2016)
Dario Cataldo 17 marca 1985 ITA Włochy Sky (2014)
Magnus Cort Nielsen 16 stycznia 1993 DEN Dania Orica-Scott (2017)
Laurens De Vreese 29 września 1988 BEL Belgia Wanty-Groupe Gobert (2014)
Daniił Fominyk 28 sierpnia 1991 KAZ Kazachstan Astana Continental (2013)
Omar Fraile 17 lipca 1990 ESP Hiszpania Dimension Data (2017)
Jakob Fuglsang 22 marca 1985 DEN Dania RadioShack-Nissan (2012)
Oscar Gatto 1 stycznia 1985 ITA Włochy Tinkoff (2016)
Yevgeniy Gidich 19 maja 1996 KAZ Kazachstan Vino-Astana Motors (2017)
Dmitriy Gruzdev 13 marca 1986 KAZ Kazachstan Ulan (2008)
Jesper Hansen 23 października 1990 DEN Dania Tinkoff (2016)
Jan Hirt 21 stycznia 1991 CZE Czechy CCC Sprandi Polkowice (2017)
Hugo Houle 27 września 1990 CAN Kanada AG2R La Mondiale (2017)
Tanel Kangert 11 marca 1987 EST Estonia EC Saint-Étienne Loire (2010)
Truls Engen Korsæth 16 września 1993 NOR Norwegia Joker Byggtorget (2016)
Bakhtiyar Kozhatayev 28 marca 1992 KAZ Kazachstan Astana Continental (2014)
Miguel Ángel López 4 lutego 1994 COL Kolumbia
Riccardo Minali 19 kwietnia 1995 ITA Włochy Colpack (2016)
Moreno Moser 25 grudnia 1990 ITA Włochy Cannondale-Drapac (2016)
Luis León Sánchez 24 listopada 1983 ESP Hiszpania Caja Rural-Seguros RGA (2014)
Nikita Stalnov 14 września 1991 KAZ Kazachstan Astana City (2016)
Ruslan Tleubayev 3 lipca 1987 KAZ Kazachstan Astana Continental (2012)
Michael Valgren 7 lutego 1992 DEN Dania Tinkoff (2016)
Davide Villella 27 czerwca 1991 ITA Włochy Cannondale-Drapac (2017)
Andriej Zejc 14 grudnia 1986 KAZ Kazachstan Capec (2005)
Siergiej Czerniecki 9 kwietnia 1990 RUS Rosja Katusha (2016)
Aleksiej Łucenko 7 września 1992 KAZ Kazachstan Astana Continental (2012)
Andrij Hriwko 7 sierpnia 1983 UKR Ukraina ISD (2009)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]