Problem replikacji końca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Problem replikacji końca – normalny chromosom podczas duplikacji ulega skróceniu. Zjawisko to zaobserwował James Watson. Podczas replikacji DNA nić DNA jest kopiowana tylko w jednym kierunku – polimeraza DNA przesuwa się od 3' do 5', budując nową nić od 5' do 3'. Dlatego jedna nić jest syntezowana w sposób ciągły, a druga fragmentami (tzw. fragmenty Okazaki). W procesie replikacji do pojedynczej nici w kilku miejscach przyczepiają się zbudowane z RNA primery. Polimeraza DNA rozpoczyna budowanie nowej nici dobudowując ją do primera. Polimeraza kopiuje starą nić, przesuwając się wzdłuż niej, podczas gdy miejsca przyczepu primerów oddzielają zreplikowane fragmenty (tzw. fragmenty Okazaki). Primery są następnie degradowane i zastępowane nicią DNA. Przy każdej replikacji miejsce przyczepu primera najbliższego telomerowi nie może zostać skopiowane, ponieważ polimeraza nie może się cofać. W efekcie replikacji towarzyszyć powinno skracanie chromosomu, w wyniku skracania nici potomnych. Zjawisko to jest podejrzewane o bycie jedną z przyczyn starzenia się.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.