Proch bezdymny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kształtki prochu bezdymnego do broni strzeleckiej

Proch bezdymny – rodzaj prochu, który podczas spalania wytwarza wyłącznie lub głównie produkty gazowe[1] (np. N2, H2, H2O, CO i CO2). Został wynaleziony pod koniec XIX wieku. Używany jako ładunek miotający do broni strzeleckiej i broni artyleryjskiej. Ma znacznie większą siłę wybuchu od prochu czarnego (dymnego) i w znacznej mierze go wyparł[2].

Rodzaje prochów bezdymnych:

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Encyklopedia techniki CHEMIA. Warszawa: WNT, 1965.
  2. Jerzy Chodkowski (red.): Mały słownik chemiczny. Wyd. V. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1976.