Projekt Anvil

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
BQ-8
Ilustracja
B-24D w barwach United States Army Air Forces
Państwo  Stany Zjednoczone
Rodzaj powietrze ziemia
Przeznaczenie niszczenie silnie umocnionych bunkrów
Data konstrukcji 1944
Operacyjność 1944
Naprowadzanie drogą radiową
Masa głowicy 11 340 kg Torpex
Typ głowicy burząca

Projekt Anvil – program US Navy z lat II wojny światowej, przebudowy wyeksplatowanych bombowców B-24D i J (w wersji używanej przez marynarkę oznaczonych jako PB4Y-1) na latające bomby, samoloty wypełnione materiałem wybuchowym, zdalnie sterowane drogą radiową, przeznaczone do niszczenia silnie umocnionych celów.

Geneza[edytuj | edytuj kod]

Główny powód, dla którego US Navy zainteresowała się projektem opracowania sterowanych drogą radiową samolotów wypełnionych materiałem wybuchowym był ten sam, dla którego czyniło to USAAF (projekt Afrodyta): zagrożenie ze strony nowej hitlerowskiej broni odwetowej (niem. Vergeltungswaffe), dalekonośnego działa miotającego pociski balistyczne V-3, które miało ostrzeliwać Londyn. Marynarka miała spore doświadczenie w wykorzystaniu sterowanych drogą radiową aparatów zarówno latających, jak i pływających (np. sterowane drogą radiową torpedy TDN-1 oraz TDR). Dlatego zdecydowano się przebudować kilka B-24 na wersję nosiciela ładunku wybuchowego oznaczonego jako BQ-8.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Lockheed PV-1 Ventura

Usunięto całe zbędne wyposażenie: uzbrojenie, opancerzenie, wieżyczki strzeleckie, wyposażenie bombowe. W samolocie zainstalowano urządzenia odbiorcze mające przekazywać za pomocą serwomechanizmów polecenia dla autopilota. Całość miała być sterowana radiokomendowo z towarzyszących samolotów sterujących, dwóch maszyn typu Lockheed Ventura.

Służba[edytuj | edytuj kod]

Po starcie samolotu, ładunek wybuchowy na jego pokładzie był uzbrajany, a załoga w składzie pilot i technik uzbrojenia opuszczali maszynę na spadochronach. Do celu samolot był prowadzony przez maszyny prowadzące. Pierwsza misja tak przebudowanego B-24 odbyła się 12 sierpnia 1944 roku. Celem miały być schrony V-3 w Mimoyecques, niedaleko Calais we Francji. Gdy załoga BQ-8 otrzymała rozkaz uzbrojenia ładunku i opuszczenia samolotu nastąpiła potężna eksplozja. Na pokładzie zginęła cała załoga w składzie: porucznik pilot Joseph P. Kennedy Jr. i technik pokładowy porucznik Wilford J. Willy. Joseph Patrick Kennedy był synem ówczesnego ambasadora Stanów Zjednoczonych w Wielkiej Brytanii i starszym bratem przyszłego prezydenta USA – Johna F. Kennedy’ego. Prawdopodobnie doszło do usterki lub błędu podczas uzbrajania ładunku Torpexu. Druga misja odbyła się 3 września 1944 roku. Celem były schrony okrętów podwodnych na Helgolandzie. Samolot został prawidłowo skierowany w rejon celu, lecz prawdopodobnie został uszkodzony przez artylerię przeciwlotniczą i rozbił się eksplodując na miejscowym lotnisku. Po tym wydarzeniu nie przeprowadzano już więcej lotów w ramach projektu Anvil.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]