Prymicja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Błogosławieństwo prymicyjne

Prymicja, także prymicje (od łac. primitiae, co oznacza pierwociny, pierwsze zbiory[1] ; niesłusznie wywodzi się niekiedy słowo "prymicje" od wyrażenia "prima missa", czyli pierwsza msza) − w Kościele katolickim nazwa pierwszej Mszy świętej sprawowanej uroczyście przez nowo wyświęconego kapłana (neoprezbitera) z udziałem społeczności parafialnej, z której pochodzi[2]. Prymicja jest sprawowana zazwyczaj dzień po święceniach kapłańskich dokonanych przez biskupa. W Polsce zwyczajowo Mszę prymicyjną sprawuje się w kościele parafialnym. W zależności od regionu neoprezbiter celebruje Liturgię samodzielnie (w asyście proboszcza) lub w koncelebrze. Na zakończenie udzielane jest specjalne błogosławieństwo prymicyjne o randze błogosławieństwa papieskiego. Papież Leon XIII w 1886 roku prymicyjną mszę wzbogacił możliwością uzyskania odpustu zupełnego pod zwykłymi warunkami[3][4].

Przedłużeniem uroczystości w kościele może być przyjęcie prymicyjne.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. A. Jougan, Słownik kościelny łacińsko-polski, Przemyśl 1948, s.v. Primitiae, s. 481.
  2. Obrzędy błogosławieństw: dostosowane do zwyczajów diecezji polskich. 2., Księgarnia św. Jacka, 2010, ISBN 9788370303907, OCLC 804461430. Rozdział 65: Obrzęd błogosławieństwa prymicyjnego. Wprowadzenie, pkt 1456, s. 307.
  3. Hasło Prymicje w Encyklopedii Kościelnej, Tom XXII, Warszawa 1898 s. 2
  4. Enchiridion indulgentiarum: normae et concessiones., Libreria editrice vaticana, 1999, ISBN 8820927853, OCLC 43508543. Nr 43.

Bibliografia[edytuj]