Przełom miasteniczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Miastenia ciężka rzekomoporaźna myasthenia gravis i inne zaburzenia nerwowo-mięśniowe
ICD-10 G70.0

Przełom miasteniczny – nagłe pogorszenie się stanu chorego na miastenię rzekomoporaźną, objawiające się przede wszystkim groźną dla życia niewydolnością oddechową z powodu osłabienia mięśni oddechowych (m.in. mięśni międzyżebrowych oraz przepony), a także objawami wegetatywnymi (pocenie, tachykardia, ślinotok, poszerzenie źrenic). Zwykle występuje u 20% chorych na uogólnioną miastenię w ciągu pierwszych 2 lat choroby[1].

Czynniki wywołujące[edytuj | edytuj kod]

Do przełomu miastenicznego u chorych na miastenię może dojść na skutek:

Postępowanie[edytuj | edytuj kod]

Postępowanie polega na eliminacji czynników wywołujących i na leczeniu miastenii (plazmafereza, dożylny wlew immunoglobulin, sterydy). W razie konieczności stosuje się także objawowe leczenie niewydolności oddechowej.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Andrzej Szczeklik (red.): Choroby wewnętrzne, tom II. Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, 2005. ISBN 83-7430-069-8.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.