Przekładnia dwuplanetarna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Przekładnia dwuplanetarna (biplanetarna) – przekładnia podwójne planetarna, w której zamiast satelitów zastosowano nowe przekładnie obiegowe. Przekładnie dwuplanetarne obiegowe posiadają dużo więcej zalet niż przekładnie obiegowe zwykłe. Należy tutaj wspomnieć przede wszystkim o mniejszych spadkach sprawności przy większych przełożeniach kinematycznych oraz wielotorowy ruch kół zębatych, który może być wykorzystany w organach roboczych np. kombajnów górniczych lub rolniczych jak i napędu śmigieł samolotowych czy śrub okrętów. Poważną wadą tychże przekładni jest tylko bardzo skomplikowana budowa i związany z tym względnie duży koszt wykonania oraz kłopotliwe obliczenia projektowe. Przekładnie obiegowe mogą pracować jako mechanizmy napędowe niezależnie, ale często współpracują z przekładniami i sprzęgłami hydrokinetycznymi lub przekładniami hydrostatycznymi. Wszystko za sprawą, możliwości uzyskania wielościeżkowego przepływu strumienia energii przez poszczególne drogi. Główną zaletą przekładni obiegowych są nieduże gabaryty oraz względnie mała masa przy całkiem sporych przełożeniach i dalece idącej sprawności. Projektowanie coraz to bardziej złożonych przekładni obiegowych przeprowadza się przeważnie w celu otrzymania większych przełożeń przy niedużej redukcji sprawności[1][2].

Przypisy

  1. Surowiak: Przekładnie planetarne.. Warszawa: WNT, 1955.
  2. Kożewników: Mechanizmy.Maszinostroenie. Moskwa: 1976.