Pył (akwarystyka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wrotki, często spotykane w pyle
Pantofelek

Pył – zwyczajowa nazwa używana w akwarystyce, określająca najdrobniejszy pokarm dla narybku.

Pył to drobniutki plankton łowiony ze zbiorników wodnych w takich, w których nie ma ryb (aby ustrzec się przed zawleczeniem do akwarium chorób, które są przenoszone przez ryby)[1]. Składa się przede wszystkim z pierwotniaków, wrotków, larw widłonogów. Jest on niezbędny do wykarmienia bardzo dużej ilości narybku i takiego[2], którego wylęg jest najdrobniejszy jak np. w przypadku prętnika karłowatego[3]. Jako pierwszy pokarm dla narybku podobnej wielkości jak prętnik konieczne jest podawanie: orzęsków z rodzaju Paramecium najlepiej pochodzących z hodowli, następnie wrotków i najmniejszych larw widłonogów. Dopiero po około 10 dniach można przystąpić do karmienia solowcem, który wcześniej jest za duży dla tak drobniutkiego narybku[3].

"Pył" łowi się specjalną siatką w dość głębokim miejscu stawu, tak aby nie nabrać mułu z dna. Tak pozyskany pokarm przekładany jest do wypełnionego wodą zamykanego naczynia szklanego lub plastikowego i w nim przewożony do domu. Do wykonania siatki stosuje się na ogół takie materiały jak: gęsty batyst, stylon lub nylon. Siatka powinna być umieszczona na metalowym pierścieniu o średnicy około 20-30 cm i zamocowana na długim kiju.

W celu rozpoznawania składników "pyłu" najlepiej użyć mikroskopu, powiększającego od 100 do 150 razy. W przypadku jego braku można posłużyć się silnie powiększającą lupą. Ewentualnie bez przyrządów optycznych można rozpoznać plankton i w tym celu trzeba go umieścić w słoiku z czystą wodą i obserwować jego sposób poruszania się.

Jednym z najdrobniejszych składników planktonu wodnego potrzebnych do wykarmienia narybku jest pantofelek, jednak jest tak mały (długość od 50 μm do 350 μm), że przelatuje przez oczka siatki i jest trudny do wyłowienia, a w okresie zimowym nieosiągalny. Dlatego akwaryści zakładają specjalne hodowle domowe. Pozyskując czystą kulturę pantofelka ze stawów umieszczają ją w szklanych 2-3 litrowych słojach lub innych szklanych pojemnikach. Naczynia ustawiane są w miejscu oświetlonym, ale nie nasłonecznionym, w temperaturze pokojowej. Żeby przyspieszyć ich rozmnażanie do pojemników co 2-3 dni dodaje się 1-2 kropli mleka[4]. Pantofelki utrzymują się pod powierzchnią wody, i w celu nakarmienia narybku ściąga się je delikatnie pipetą lub wężykiem.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Andrzej Sieniawski i Ryszard Ratuszyński: SPOSOBY ŻYWIENIA NARYBKU ORAZ MŁODYCH DYSKOWCÓW (pol.). "DYSKOWCE" - Wydawnictwo: OWH "HOŻA", 2004. [dostęp 15 lipca 2009].
  2. Stefan Kornobis: Słodkowodne ryby akwariowe. Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 1990, s. 50. ISBN 83-210-0818-6.
  3. a b Ivan Petrovicky: Ryby akwariowe. Warszawa: Delta W-Z, s. 176. ISBN 83-7175-468-X.
  4. Z. Lorec: Hodowla pantofelka - Paramecium caudatum (pol.). Akwarium. [dostęp 10 lipca 2009].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Stefan Kornobis: Słodkowodne ryby akwariowe. Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 1990.
  2. Aleksy Moj: Pokarmy ryb (1) (pol.). [dostęp 8 lipca 2009].