Równomierność oświetlenia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Równomierność oświetlenia na danej płaszczyźnie wyznacza się jako iloraz najmniejszej zmierzonej wartości natężenia oświetlenia występującej na danej płaszczyźnie do średniego natężenia oświetlenia na tej płaszczyźnie :

gdzie:

– liczba punktów pomiarowych,
– wyniki pomiarów w n kolejnych punktach pomiarowych.

W normie PN 84/E-02033 ustalono minimalne dopuszczalne wartości równomierności oświetlenia w zależności od charakteru czynności oraz ze względu na ciągłość lub dorywczość ich wykonywania. Przyjmuje się, że dla czynności ciągłych równomierności oświetlenia na płaszczyźnie roboczej powinna wynosić co najmniej 0,65, a dla czynności dorywczych oraz na klatkach schodowych i korytarzach co najmniej 0,4.

W normie tej podano również wymagania dotyczące stosunku wartości średnich natężenia oświetlenia na sąsiadujących płaszczyznach roboczych o różnych funkcjach lub na płaszczyźnie roboczej w stosunku do pozostałej nieroboczej części pomieszczenia, lub w sąsiadujących pomieszczeniach. Stosunek ten nie powinien przekraczać wartości 5:1.