Rejon soligorski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rejon soligorski
Rejon
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Białoruś
Obwód Flag of Minsk Voblast.svg miński
Siedziba Soligorsk
Powierzchnia 2 500 km²
Populacja 
• liczba ludności

135,094
• gęstość 54,04 os./km²
Położenie na mapie
Położenie na mapie
Portal Portal Białoruś

Rejon soligorski (biał. Салігорскі раён) – rejon w centralnej Białorusi, w obwodzie mińskim.

Geografia[edytuj]

Rejon soligorski znajduje się na południu obwodu mińskiego. Graniczy z rejonen sławskim, rejonem lubańskim i rejonem kopylskim w obwodzie mińskim, rejonem żytkowickim w obwodzie homelskim, rejonem łuninieckim i rejonem hancewickim w obwodzie brzeskim. Łączna powierzchnia tego regionu wynosi 2500 kilometrów kwadratowych. Lasy pokrywają 35,8% terytorium rejonu. Droga R 23 (Mińsk-Mikaszewice) przecina rejon z północy na południe[1].

Rejon soligorski podzielny jest na jedenaście rad wiejskich. Ma 170 osad z całkowitą liczbą ludności 135,094 (103 961 mieszkających na obszarach miejskich)[1].

Historia[edytuj]

Rejon soligorski został założony w 1924 roku. Wcześniej był to rejon starobiński. W 1962 został częścią rejonu lubańskiego. Trzy lata później w 1965 rejon został przywrócony pod nazwą Soligorsk[1].

Soligorsk jest stolicą rejonu o liczbie mieszkańców powyżej 102.300. Miasto leży 132 km na południe od Mińska. Jest to węzeł górniczy i chemiczny kraju[1].

Soligorsk jest jednym z najmłodszych miast Białorusi. Jego budowę rozpoczęto w 1958 r. wraz z rozpoczęciem wydobycia złoża potasu w Starobinie[1].

Pierwsza fabryka potasu powstała w 1963 r., druga w 1965 r., trzecia w 1969 r., czwarta w 1979 r., piąta w 2009 r., a szósta w 2012 r[1].

Przypisy

  1. a b c d e f History | English version, www.soligorsk.by [dostęp 2017-08-11] (ang.).