Rejon soligorski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rejon soligorski
Салігорскі раён
Rejon
Herb Flaga
herb Soligorska Flaga rejonu soligorskiego
Państwo  Białoruś
Obwód Flag of Minsk Voblast.svg miński
Siedziba Soligorsk
Powierzchnia 2 500 km²
Populacja 
• liczba ludności

135,094
• gęstość 54,04 os./km²
Położenie na mapie
Położenie na mapie
Portal Portal Białoruś

Rejon soligorski (biał. Салігорскі раён) – rejon w centralnej Białorusi, w obwodzie mińskim.

Geografia[edytuj | edytuj kod]

Rejon soligorski znajduje się na południu obwodu mińskiego. Graniczy z rejonen słuckim, rejonem lubańskim i rejonem kopylskim w obwodzie mińskim, rejonem żytkowickim w obwodzie homelskim oraz rejonami łuninieckim i hancewickim w obwodzie brzeskim. Łączna powierzchnia tego regionu wynosi 2500 kilometrów kwadratowych. Lasy pokrywają 35,8% terytorium rejonu. Droga R 23 (Mińsk-Mikaszewice) przecina rejon z północy na południe[1].

Rejon soligorski podzielny jest na jedenaście rad wiejskich. Ma 170 osad z całkowitą liczbą ludności 135,094 (103 961 mieszkających na obszarach miejskich)[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Rejon soligorski został założony w 1924 roku. Wcześniej był to rejon starobiński. W 1962 został częścią rejonu lubańskiego. Trzy lata później w 1965 rejon został przywrócony pod nazwą Soligorsk[1].

Soligorsk jest stolicą rejonu o liczbie mieszkańców powyżej 102.300. Miasto leży 132 km na południe od Mińska. Jest to węzeł górniczy i chemiczny kraju[1].

Soligorsk jest jednym z najmłodszych miast Białorusi. Jego budowę rozpoczęto w 1958 r. wraz z rozpoczęciem wydobycia złoża potasu w Starobinie[1].

Pierwsza fabryka potasu powstała w 1963 r., druga w 1965 r., trzecia w 1969 r., czwarta w 1979 r., piąta w 2009 r., a szósta w 2012 r[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f History | English version, www.soligorsk.by [dostęp 2017-08-11] (ang.).