Rooseveltowskie uzupełnienie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Rooseveltowskie uzupełnienie (ang. Roosevelt Corollary) – uzupełnienie doktryny Monroe'a dokonane przez Theodore'a Roosevelta, prezydenta Stanów Zjednoczonych. Przedstawił je w 1904 roku w czasie dorocznego wystąpienia przed Kongresem[1] w odpowiedzi na doktrynę Drago. Według doktryny Monroe'a Europejczycy nie mogli interweniować na kontynencie amerykańskim, uzupełnienie Roosevelta przewidywało, że pierwszeństwo interwencji mają tutaj Stany Zjednoczone.

Podsekretarz stanu Joshua Reuben Clark w memorandum z 1928 uznał, iż "uzupełnienie" wykracza poza doktrynę Monroe'a[2].

4 marca 1933 Franklin D. Roosevelt przy objęciu urzędu prezydenta zainicjował politykę dobrego sąsiedztwa (Good Neighbor Policy): "W dziedzinie polityki światowej chciałbym skierować naród na drogę polityki dobrego sąsiada — sąsiada, który stanowczo szanuje siebie i dlatego, że sam to czyni szanuje prawa innych — sąsiada, który szanuje swe zobowiązania i szanuje świętość swoich układów w świecie i z światem sąsiadów"[3]. W grudniu tego samego roku VII Konferencja Panamerykańska uchwaliła Konwencję o prawach i obowiązkach państw, zabraniającą interwencji do spraw wewnętrznych lub zewnętrznych innego państwa (art. 8)[4]. Zasady te potwierdziła Międzyamerykańska Konferencja w sprawie umocnienia pokoju w grudniu 1936 w Buenos Aires.

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]