Rzecznik Ubezpieczonych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rzecznik Ubezpieczonych
Data utworzenia 1995
Aleksandra Wiktorow
Adres
Al. Jerozolimskie 87
02-001 Warszawa
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Rzecznik Ubezpieczonych
Rzecznik Ubezpieczonych
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Rzecznik Ubezpieczonych
Rzecznik Ubezpieczonych
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Rzecznik Ubezpieczonych
Rzecznik Ubezpieczonych
Ziemia52°13′37,02″N 21°00′00,83″E/52,226950 21,000230
Strona internetowa

Rzecznik Ubezpieczonych (RU) – polski urząd państwowy, którego zadaniem było reprezentowanie interesów ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia, członków otwartych funduszy emerytalnych i uczestników pracowniczych programów emerytalnych (PPE). Rzecznik współpracował z krajowymi i zagranicznymi organizacjami konsumenckimi oraz Rzecznikiem Praw Obywatelskich.

Urząd ten został powołany w 1995 w związku z upadkiem kilku zakładów ubezpieczeń. Podstawę funkcjonowania Rzecznika Ubezpieczonych reguluje obecnie ustawa z dnia 22 maja 2003 o nadzorze ubezpieczeniowym i emerytalnym oraz Rzeczniku Ubezpieczonych[1]. W 2015 obowiązki Rzecznika Ubezpieczonych przejął urząd Rzecznika Finansowego powołany ustawą z dnia 5 sierpnia 2015 o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego i o Rzeczniku Finansowym[2].

Rzecznicy Ubezpieczonych[edytuj]

Zadania[edytuj]

Do zadań Rzecznika Ubezpieczonych należało podejmowanie działań w zakresie ochrony osób, których interesy reprezentował, a w szczególności:

  • rozpatrywanie skarg w indywidualnych sprawach kierowanych do Rzecznika;
  • opiniowanie aktów prawnych dotyczących organizacji i funkcjonowania ubezpieczeń, funduszy emerytalnych i pracowniczych programów emerytalnych;
  • występowanie do właściwych organów z wnioskami o podjęcie inicjatywy ustawodawczej bądź o wydanie lub zmianę innych aktów prawnych;
  • informowanie właściwych organów nadzoru i kontroli oraz Polskiej Izby Ubezpieczeń i organizacji gospodarczych powszechnych towarzystw emerytalnych o dostrzeżonych nieprawidłowościach w działaniu zakładów ubezpieczeń, funduszy emerytalnych, towarzystw emerytalnych, pracowniczych programów emerytalnych i innych instytucji rynku ubezpieczeniowego;
  • możliwości polubownego i pojednawczego rozstrzygania sporów;
  • inicjowanie i organizowanie działalności edukacyjnej i informacyjnej w dziedzinie ochrony ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia, członków funduszy emerytalnych oraz uczestników pracowniczych programów emerytalnych;
  • organizacja sądu polubownego rozstrzygającego spory z zakładami ubezpieczeń, powszechnymi towarzystwami emerytalnymi, Ubezpieczeniowym Funduszem Gwarancyjnym oraz Polskim Biurem Ubezpieczycieli Komunikacyjnych.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]