Rzecznik Finansowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Rzecznik Ubezpieczonych)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rzecznik Finansowy
Ilustracja
Siedziba Rzecznika w Al. Jerozolimskich 87 w Warszawie
Państwo  Polska
Data utworzenia 2015
Rzecznik Finansowy Mariusz Golecki
Zastępcy Rzecznika Finansowego Andrzej Kiciński
Paweł Zagaj
Adres
Al. Jerozolimskie 87
02-001 Warszawa
Położenie na mapie Warszawy
Mapa konturowa Warszawy, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Rzecznik Finansowy”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Rzecznik Finansowy”
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa konturowa województwa mazowieckiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Rzecznik Finansowy”
Ziemia52°13′37,02″N 21°00′00,83″E/52,226950 21,000230
Strona internetowa
Mariusz Golecki, Rzecznik Finansowy

Rzecznik Finansowy (do 2015 Rzecznik Ubezpieczonych) – polski urząd państwowy, którego zadaniem jest ochrona klientów podmiotów rynku finansowego, takich jak zakłady ubezpieczeń, banki, biura maklerskie, czy firmy pożyczkowe. Rzecznik rozpatruje reklamacje, udziela porad i wsparcia osobom fizycznym, które są stroną umowy z podmiotem finansowym.

Rzecznika Finansowego powołano ustawą z dnia 5 sierpnia 2015 o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego i o Rzeczniku Finansowym[1]. Urząd ten wywodzi się z powołanego w 1995 r. Rzecznika Ubezpieczonych. Podstawę funkcjonowania Rzecznika Ubezpieczonych regulowała ustawa z dnia 22 maja 2003 o nadzorze ubezpieczeniowym i emerytalnym oraz Rzeczniku Ubezpieczonych[2].

Obecnym Rzecznikiem Finansowym jest dr hab. Mariusz Golecki, który został powołany na to stanowisko z dniem 12 października 2019 r. Mariusz Golecki jest profesorem na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Łódzkiego oraz w Instytucie Ekspertyz Ekonomicznych i Finansowych[3]. Zastępcami Rzecznika Finansowego są Paweł Zagaj (od 2016) i Andrzej Kiciński (od 2020).

Rzecznicy[edytuj | edytuj kod]

Zadania[edytuj | edytuj kod]

Do zadań Rzecznika Finansowego należy ochrona klientów instytucji finansowych, takich jak banki i zakłady ubezpieczeń[4]:

  • rozpatrywanie wniosków w indywidualnych sprawach, wniesionych na skutek nieuwzględnienia roszczeń klienta przez podmiot rynku finansowego w trybie rozpatrywania reklamacji;
  • rozpatrywanie wniosków dotyczących niewykonania czynności wynikających z reklamacji rozpatrzonej zgodnie z wolą klienta w terminie;
  • opiniowanie projektów aktów prawnych dotyczących organizacji i funkcjonowania podmiotów rynku finansowego;
  • występowanie do właściwych organów z wnioskami o podjęcie inicjatywy ustawodawczej albo wydanie lub zmianę innych aktów prawnych w sprawach dotyczących organizacji i funkcjonowania rynku finansowego;
  • informowanie właściwych organów nadzoru i kontroli o dostrzeżonych nieprawidłowościach w funkcjonowaniu podmiotów rynku finansowego;
  • inicjowanie i organizowanie działalności edukacyjnej i informacyjnej w dziedzinie ochrony interesów klientów podmiotów rynku finansowego;
  • przekazywanie do Komisji Nadzoru Finansowego informacji o liczbie i charakterze skarg wskazujących na naruszenia ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, według stanu na koniec każdego półrocza, w terminie 2 miesięcy po upływie danego półrocza;
  • prowadzenie pozasądowych postępowań w sprawie rozwiązywania sporów między klientami podmiotów rynku finansowego a tymi podmiotami.

Efekty działalności[edytuj | edytuj kod]

Rzecznik Finansowy pomaga klientom instytucji finansowych, którzy zostali obsłużeni niewłaściwie lub nieetycznie z powodu zasad działania tych instytucji nastawionych na osiąganie jak najwyższych zysków bez ochrony interesu klientów[5]. Rozszerzenie działalności Rzecznika zwiększyło liczbę instytucji, na które klienci mogą składać skargi z 60 do 2.700 [6]. Według informacji z raportów Rzecznika[7], od 2015 do 2020 roku pracownicy biura Rzecznika udzielili 125 tysięcy porad, przyjęli 100 tysięcy reklamacji i 3.600 wniosków o istotny pogląd [8]. Ograniczeniem dla skuteczności działań Rzecznika jest niechęć instytucji finansowych do polubownego rozstrzygania reklamacji, wynikająca ze świadomości prawników instytucji, że niezadowoleni klienci rzadko decydują się na dochodzenie roszczeń przed sądami. Szczególnie w sprawach dotyczących małych kwot koszty i długi czas trwania postępowań przed sądami skutecznie zniechęcają klientów do dochodzenia swoich praw[9].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dz.U. z 2019 r. poz. 2279
  2. Dz.U. z 2019 r. poz. 207
  3. https://rf.gov.pl/o-nas/sylwetka-rzecznika-finansowego/, informacje o obecnym Rzeczniku Finansowym
  4. Dz.U. z 2019 r. poz. 2279
  5. Manipulacje i oszustwa na rynku finansowym. Perspektywa konsumenta. PWN, 2020, s. 177. ISBN 978-83-01-21391-6.
  6. Manipulacje i oszustwa na rynku finansowym. Perspektywa konsumenta. PWN, 2020, s. 176. ISBN 978-83-01-21391-6.
  7. Sprawozdania-Rzecznik finansowy. [dostęp 04-12-2020].
  8. Rzecznik finansowy. [dostęp 04-12-2020].
  9. Manipulacje i oszustwa na rynku finansowym. Perspektywa konsumenta. PWN, 2020, s. 184-186. ISBN 978-83-01-21391-6.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]