Słońce poboczne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
(1) halo 22°, (2) słońce poboczne, (3) słup słoneczny, (4) krąg parheliczny, (5) łuk okołozenitalny, (6) łuk styczny i halo opisane, (7) halo 46°, (8) podsłońce.
Słońce i wyjątkowo wyraźne słońca poboczne
Słońce poboczne bez rysującego się pierścienia halo

Słońce poboczne, parhelion (gr. parēlion od parà – „obok” i hēlios – „słońce”) – zjawisko optyczne w atmosferze. Jest ono jasną plamą światła, powstającą na przecięciu halo opisanego oraz kręgu parhelicznego.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Zjawisko występuje często po obu stronach słońca; szczególnie dobrze jest widoczne, gdy słońce jest nisko nad horyzontem. Im słońce znajduje się wyżej, tym większa jest odległość słońc pobocznych od miejsca przecięcia się halo 22-stopniowego i kręgu parhelicznego.

Słońca poboczne są jednym z najczęściej obserwowanych typów halo. Powstają one w wyniku załamania się promieni słonecznych na kryształach lodu występujących w formie sześciokątnych płytek opadających w pozycji poziomej, podobnie jak opadające liście.

W sprzyjających warunkach, znajdując się ponad chmurami (np. na pokładzie samolotu, w górach), możliwe jest niekiedy dostrzeżenie podsłońca i towarzyszących mu podsłońc pobocznych poniżej horyzontu. Powstają one podobnie jak zwykłe słońca poboczne, przy większej liczbie odbić światła od płaskiej, poziomej powierzchni kryształków lodu.

Zjawisko takie obserwować można także w przypadku halo powstającego wokół księżyca.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Słownik wyrazów obcych. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1967, seria: wyd.12.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]