Słuch absolutny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Słuch absolutny, słuch doskonały – rzadko spotykana ludzka umiejętność rozpoznawania lub odtwarzania nut bez korzystania z zewnętrznego odniesienia, czyli inaczej trwała pamięć pewnych specyficznych właściwości dźwięków, akordów czy tonacji, która umożliwia ich rozpoznawanie bez odwoływania się do dźwięku wzorcowego. Jest on preferowany, choć niewymagany przy edukacji muzycznej[1], cenny zwłaszcza u grających na instrumentach smyczkowych oraz stroicieli fortepianów.

Jest to rzadko spotykana wśród ludzi wrodzona umiejętność rozpoznawania bezwzględnej wysokości dźwięku jedynie na podstawie jego percepcji sensorycznej, bez porównywania z innym dźwiękiem, czy też innej spekulacji intelektualnej. Jest związany z rozbudowanymi koniuszkami nerwów słuchowych, a także oznacza rozszerzoną skalę słuchu człowieka (tzn. rozpoznawania kilku dźwięków równocześnie).

Nauka słuchu absolutnego[edytuj]

Wiele osób z rozwiniętym słuchem muzycznym może wypracować zdolność rozpoznawania tonacji utworu, a czasem nawet pojedynczych dźwięków za pomocą ich barwy czyli ułożenia szeregu alikwotów (tony składowe). Istnieją sprawdzone metody nauczania słuchu absolutnego praktykowane w wielu uczelniach muzycznych na całym świecie.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Ulrich Michels: Atlas muzyki Tom I. Warszawa: Prószyński i S-ka, 2002, s. 21. ISBN 83-7255-085-9.