SMS Velebit

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
SMS „Velebit”
Ilustracja
„Wildfang” – okręt bliźniaczy SMS „Velebit”
Klasa niszczyciel
Typ Huszár
Historia
Stocznia Danubius Werft, Fiume
Położenie stępki 5 listopada 1908
Wodowanie 24 lipca 1909
 K.u.K. Kriegsmarine
Wejście do służby 31 grudnia 1909
Wycofanie ze służby 1918
Los okrętu złomowany 1920
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność projektowa 389,4 t
pełna: 414 t
Długość na linii wodnej: 67,1 m
pełna: 68,4 m
Szerokość 6,3 m
Zanurzenie 1,9 m
Napęd
4 kotły parowe Yarrow
maszyny parowe VTE
2 śruby napędowe
6 000 ihp
Prędkość 28,4 węzła
Uzbrojenie
1 x armata okrętowa 66 mm L/45
7 x armata okrętowa 47 mm L/44 (do 1912-13)
5 x armata okrętowa 66 mm L/30 (od 1912-13)
2 x wyrzutnia torped kal. 450 mm
Załoga 65-70

SMS Velebit - austro-węgierski niszczyciel z początku XX wieku. Dwunasta jednostka typu Huszár. Okręt wyposażony w cztery opalane węglem kotły parowe typu Yarrow.

„Velebit” wziął udział w I bitwie w Cieśninie Otranto. 22 grudnia 1916 roku o godzinie 21:30 razem z SMS „Scharfschütze”, „Dinara” i „Réka” zaatakował trawlery blokujące sieciami cieśninę Otranto. Austro-węgierskim niszczycielom udało się zmusić je do porzucenia sieci. Jak się później okazało, ocaliły w ten sposób zaplątany w sieci okręt podwodny U-38[1].

Niszczyciel SMS „Velebit” przetrwał I wojnę światową i po jej zakończeniu został przekazany Włochom. Złomowany w 1920 roku.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Michał Gajzler: I bitwa w Cieśninie Otranto (pol.). militarium.net. [dostęp 13 maja 2009].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Robert Gardiner, Randal Gray: Conway's All The World's Fighting Ships 1906-1921. Annapolis, Md.: Naval Institute Press, 1985. ISBN 978-0-87021-907-8.