Salvia apiana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Salvia apiana
Ilustracja
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd jasnotowce
Rodzina jasnotowate
Rodzaj szałwia
Nazwa systematyczna
Salvia apiana Jeps.
Diagn. Pl. Orient. 12: 61 1853[2]
Salvia apiana: drugie zdjęcie

Salvia apiana Jeps. – gatunek rośliny z rodziny jasnotowatych (Lamiaceae). Na stanowiskach naturalnych występuje tylko w Kalifornii w USA oraz w stanie Kalifornia Dolna w Meksyku[3]. Jest też uprawiany w niektórych krajach jako roślina ogrodowa[4].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Silnie rozgałęziony krzew osiągający od 1,3 do 1,5 metra wysokości i 1,3 metra szerokości. Białawe, wiecznozielone liście pokryte są obficie srebrnobiałymi włoskami. Zawierają olejki eteryczne, które uwalniają silny aromat po przetarciu. Kwiaty bardzo przyciągają pszczoły, co tłumaczy łacińską nazwę gatunkową apiana (apiana z łac. pszczoła) Wiosną wytwarza kilka kwiatostanów wyrastających powyżej liści. Są to wiechy o długości 1-1,3 metra. Kwiaty są białe do jasno-lawendowych[4][5].

Siedlisko[edytuj | edytuj kod]

Salvia apiana pospolitą rośliną, wymagającą dobrze przepuszczalnej, lekkiej ziemi i małej ilości wody. Rośnie głównie w pełnym słońcu. Roślina występuje na suchych stokach w formacji zarośli nadbrzeżnych, na ziemiach piaszczystych i w lasach sosnowych o dużym nasłonecznieniu w południowej Kalifornii i Baja California poniżej wysokości 1500 metrów n.p.m[6].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

S. apiana jest szeroko wykorzystywana przez rdzenne plemiona północnoamerykańskie wybrzeża pacyficznego. Nasiona są ważnym składnikiem tzw. pinole – tradycyjnego napoju na bazie mielonych nasion. Liście i łodygi są spożywane przez plemię Chumash i inne. Herbata z korzeni szałwii była używana przez kobiety z plemienia Cahuilla w celach leczniczych i regeneracji sił w okresie połogu. Liście są palone przez wiele amerykańskich plemion wraz z innymi roślinami w rozmaitych rytuałach oczyszczenia[6].

Najczęstszym zastosowaniem współcześnie jest wykorzystywanie liści jako kadzidła.

Badania, przeprowadzone na Uniwersytecie Arizony w 1991 roku, pokazały iż S. apiana ma potencjalne właściwości antybakteryjne przeciwko Staphylococcus aureus, Bacillus subtilis, Klebsiella penumoniae, i Candida brassicae[7].

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

Szałwia preferuje miejsca nasłonecznione, z dobrze przepuszczalną glebą i dobrą cyrkulacją powietrza. Łatwo tworzy hybrydy z innymi gatunkami szałwii, szczególnie Salvia leucophylia i Salvia clevelandii[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-03-31].
  2. The Plant List. [dostęp 2015-01-31].
  3. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2015-01-03].
  4. a b Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.
  5. Salvia apiana – White Sage. [dostęp 2015-01-31].
  6. a b c WHITE SAGE Salvia apiana Jepson. [dostęp 2015-01-31].
  7. S. J. Dentali, J. J. Hoffmann. Potential Antiinfective Agents from Eriodictyon angustifolium and Salvia apiana. „Pharmaceutical Biology”. 30 (3), s. 223–231, 1992. DOI: 10.3109/13880209209054003. ISSN 1388-0209 (ang.).