Samoczynne hamowanie pociągu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
To jest stara wersja tej strony, edytowana przez 217.98.20.195 (dyskusja) o 11:17, 9 lut 2006. Może się ona znacząco różnić od aktualnej wersji.
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rezonator torowy SHP
Czujnik taborowy SHP
Plik:Shp 2.jpg
Fazy sprzeżenia indukcyjnego pomiędzy czujnikiem a rezonatorem

Samoczynne hamowanie pociągu (SHP) - urządzenie wchodzące w skład tzw. automatyki bezpieczeństwa pociągu (ABP), której zadaniem jest zapewnienie bezpieczeństwa jazdy pociągu, a tym samym podniesienie bezpieczeństwa ruchu kolejowego.

Na PKP stosuje się urządzenia SHP jednopunktowe o sprzężeniu indukcyjnym i nieuzależnione od wskazań semaforów.

Budowa

W urządzeniach SHP wyróżnia się:

Sposób działania

Przeniesienie informacji z toru do kabiny maszynisty następuje w wyniku sprzężenia obwodów rezonansowych czujnika na pojeździe oraz rezonatora torowego, które dostrojone są do tej samej częstotliwości (1000 Hz).

W wyniku sprzężenia powstaje impuls, odczytywany i zamieniany przez urządzenie SHP na sygnał świetlny, (a później dźwiękowy), który maszynista musi skasować przyciskiem czujności. Jeżeli tego nie zrobi, po ok. 5 sekundach urządzenie SHP samoczynnie wdroży nagłe hamowanie.

Fazy sprzeżenia indukcyjnego zachodzące pomiędzy czujnikiem a rezonatorem torowym wyjaśnia (w uproszczeniu) rysunek poglądowy. Można wyróżnić cztery główne fazy sprzężenia indukcyjnego (oznaczonego kolorem różowym) podczas ruchu czujnika taborowego (ozn. kolorem szarym) nad rezonatorem torowym (ozn. kolorem niebieskim). Najważniejszą jest faza C, w której następuje rezonans pomiędzy czujnikiem a rezonatorem torowym.

Zobacz też