Schronisko (jaskinia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Schronisko, schron, schron jaskiniowy – rodzaj obiektu jaskiniowego. Zgodnie z przyjętą przez Polskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk o Ziemi, a zatwierdzoną przez Ministerstwo Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa, instrukcją wykonywania dokumentacji jaskiń, jest to próżnia skalna oświetlona w całości światłem dziennym, bez względu na jej długość, ze stropem izolującym od opadów atmosferycznych[1][2]. Dawniej za schronisko uznawano jaskinię o łącznej długości korytarzy poniżej 10 m. Używane czasami określenie grota jest obecnie uważane za nieprawidłowe[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Instrukcja wykonywania dokumentacji jaskiń – Ministerstwo Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa, Departament Ochrony Przyrody, zatwierdzona decyzją nr 34 z dnia 1 grudnia 1994 roku.
  2. J. Grodzicki (red.). Jaskinie Tatrzańskiego Parku Narodowego. Jaskinie Doliny Chochołowskiej i dolinek reglowych. Warszawa: PTPNoZ, 1991, ​ISBN 83-00-03525-7​.
  3. Witold Henryk Paryski, Zofia Radwańska-Paryska. Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004, ​ISBN 83-7104-009-1​.