Droga Pienińska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Droga Pienińska
Widok Drogi Pienińskiej w swoim środkowym, Słowackim biegu, z widokiem na liczne skałki i Dunajec
Widok Drogi Pienińskiej w swoim środkowym, Słowackim biegu, z widokiem na liczne skałki i Dunajec
Dane szlaku
Państwo  Polska
 Słowacja
Początek Czerwony Klasztor
Przez Przełom Dunajca, Pieniny Właściwe, Leśnica
Koniec Szczawnica
Długość 12 km
Typ szlak turystyczny

Droga Pienińska (słow. Pieninska cesta) – trakt wiodący przez Przełom Pieniński ze Szczawnicy prawym brzegiem Dunajca do Czerwonego Klasztoru.

Historia[edytuj]

Pierwszy odcinek do Leśnego Potoku wybudował w latach 1870-75 Józef Szalaj, po jego śmierci budowę kontynuowała krakowska Akademia Umiejętności. Budowę, również po stronie węgierskiej (obecnie słowackiej), finansowano w całości ze środków polskich. W niektórych miejscach Dunajec tworzy tak ciasny wąwóz, że dla utworzenia przytulonej do skał wąskiej drogi konieczne było obciosywanie skał i budowa wysokich kamienno-betonowych nasypów tuż nad nurtem rzeki. Obecnie drogę przecina granica polsko-słowacka, przed otwarciem granic czynne było na niej turystyczne przejście graniczne. Droga Pienińska została unowocześniona i dostosowana do ruchu turystycznego.

Droga jest zamknięta dla ruchu pojazdów samochodowych. Prowadzą nią szlaki turystyki pieszej i rowerowej. Efektowne widoki na przełomy Dunajca i spływające Dunajcem tratwy z turystami, szczególnie wczesną wiosną i późną jesienią, gdy widoków nie przesłaniają ulistnione drzewa. Licząca 9 km trasa jest doskonale przygotowana turystycznie: dobra nawierzchnia, estetycznie wykonane tablice informacyjne, liczne ławki i wiaty dla turystów, przystosowane źródełka z źródlaną wodą, wypożyczalnia rowerów i kajaków górskich, parkingi, bezpłatny wstęp do Pawilonu Pienińskiego Parku Narodowego.

Opis trasy[edytuj]

Pierwszy odcinek (35 min – 15 km) od Szczawnicy do granicy rozpoczyna się obok Dunajca, przy Przystani Wodnej, gdzie zatrzymują się tratwy. Obok wypożyczalnia rowerów, parkingi dla samochodów i autobusów, restauracje, pamiątki. Nie sposób nie zauważyć w Dunajcu wielkiej sterczącej z wody skały zwanej Kotuńka. Asfaltowa wąska droga prowadzi wzdłuż bocznej odnogi Dunajca. Pomiędzy nią a głównym nurtem wyspa Cypel, porośnięta łęgiem wierzbowym. Przy drodze wypożyczalnia kajaków górskich i przystań promu Nowy Przewóz przewożącego tych turystów, którzy udają się na drugą stronę Dunajca (na Sokolicę). Po lewej stronie wspina się stromo do góry krótka droga do schroniska PTTK „Orlica”. Z lewej strony drogi wybitna turnia. To Biała Skała, a w niej i w przepaścistych stokach Bystrzyka trzy jaskinie (Cygańska, Piec Dolny i Piec Górny). Dalej w wapiennych zboczach Kaczego wnęka z okapem zwana Grotą Zyblikiewicza i budynek Pawilonu PPN, w którym można bezpłatnie oglądać wystawę obrazująca geologię i przyrodę Pienin. Po przeciwnej stronie Dunajca Hukowa Skała. Droga wkracza w ciasny wąwóz. Na odcinku do doliny Leśnickiego Potoku trasa rowerowa oddzielona od trasy dla pieszych.

Za granicą państwową słowacki Pawilon Pienińskiego Parku Narodowego i przystań flisacka, dalej krótki odcinek wygodnej ścieżki (lub trasy rowerowej), tworzące głęboki wąwóz ujście Leśnickiego Potoku do Dunajca (tzw. Przełom Leśnickiego Potoku) i rozdroże dróg; na lewo odgałęzia się droga do słowackiej wsi Leśnica prowadząca doliną potoku. Leśny Potok tworzy w tym miejscu wysoki kanion o bardzo stromych ścianach. Rząd turni tworzących ściany kanionu po prawej stronie potoku to Wylizana, nad lewym jego brzegiem wznosi się ostro zakończona skała, po polsku nazywa się ona Sama Jedna, po słowacku Osobitá Skala. Dunajec tworzy w tym miejscu bardzo ciasny przełom. W jego pętli znajduje się Przechodni Wierch, na prawo od niego w górze widać Sokolicę.

Droga Pienińska prowadzi przez mostek na wprost. Dydaktyczne tablice informacyjne są w języku słowackim i angielskim, mimo że większość turystów to Polacy. Jednak zrozumienie ich treści nie sprawia większych problemów – języki są podobne, a tablice dodatkowo ilustrowane, dla fachowców nazwy roślin i zwierząt po łacinie. Mijamy Stuletnie Źródło i Przechodni Wierch. W górze imponująca szczytowa turnia Sokolicy bielejąca ponad lasem, pod nią turnie Cukrowa Głowa i Wilcza Skała. Droga nieco wspina się do góry. Po przeciwnej stronie Dunajca spada do niego z szumem Pieniński Potok, płynący głębokim wąwozem między Masywem Trzech Koron a Pieninkami. U wylotu tego wąwozu do Dunajca znajdują się wybitne turnie: Ślimakowa Skała i Fujarki, trudno jednak je dostrzec, gdyż przesłaniają je gałęzie drzew.

Droga znów schodzi w dół do Dunajca. Po lewej stronie koszona niewielka Polanka, na której przed I wojną światową zatrzymywali się kuracjusze ze Szczawnicy spacerujący do słowackiej Śmierdzonki. Wkrótce ostry zakręt w lewo i mijamy wysokie strome ściany z licznymi turniami. To tzw. Siedem Mnichów. Nieco dalej niewielka polana, zwana Hutą, ze szkółką leśną i zaraz za nią odchodzi na lewo żółty szlak turystyczny na przełęcz Limierz (Targov). Dunajec tworzy tu potężną pętlę, okrążając z trzech stron Klejową Górę i Facimiecha. W stromo podciętych skałach Facimiecha jaskinia Lisia Jama i kilka wyróżniających się skał: Świnia Skała, Zbójeckie Skały, Grabczychy i Ostra Skała. Ponad nimi wznoszą się szczyty Trzech Koron. Na wprost widoczna Podskalnia Góra i Nowa Góra, zakręt w lewo i widoczne mury Czerwonego Klasztoru.

Galeria[edytuj]

Szlaki turystyki pieszej[edytuj]

szlak turystyczny czerwony – czerwony ze Szczawnicy do Czerwonego Klasztoru – ok. 2:30 h w jedną stronę. Od szlaku odgałęziają się inne szlaki:
szlak turystyczny niebieski – niebieski na Szafranówkę i dalej głównym grzbietem Małych Pienin wzdłuż granicy polsko-słowackiej.
szlak turystyczny niebieski – niebieski do słowackiej wsi Leśnica (do pawilonu PIENAP 25 min)
szlak turystyczny żółty – żółty na przełęcz Targov w słowackiej Grupie Golicy (30 min)

Zobacz też[edytuj]

Przełom Pieniński

Bibliografia[edytuj]

  1. Józef Nyka: Pieniny. Przewodnik. Wyd. IX. Latchorzew: Wyd. Trawers, 2006. ISBN 83-915859-4-8.
  2. Józef Nyka: Spływ Przelomem Pienińskim. Warszawa: 1979.
  3. Pieniński Park Narodowy. Pieniny polskie i słowackie. Mapa 1:25 000, 1:15 000. Kraków: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2006/07. ISBN 83-87873-07-1.