Sisyrinchium graminifolium

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sisyrinchium graminifolium
ilustracja
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd szparagowce
Rodzina kosaćcowate
Rodzaj miecznica
Nazwa systematyczna
Sisyrinchium graminifolium Lindl.
Bot. Reg. 13: t. 1067 1827[2]
Synonimy

Bermudiana graminifolia (Lindl.) Kuntze (nom. illeg.)
Echthronema graminifolia (Lindl.) Herb.
Echthronema maculata (Hook.) Herb.
Echthronema pumila (Lindl.) Herb.
Pogadelpha graminifolia (Lindl.) Raf.
Pogadelpha maculata (Hook.) Raf.
Sisyrinchium adscendens F.Phil.
Sisyrinchium ascendens Poepp.
Sisyrinchium dasycarpum Phil.
Sisyrinchium graminifolium var. ascendens (Poepp.) Baker
Sisyrinchium graminifolium var. maculatum (Hook.) Klatt
Sisyrinchium graminifolium var. pumilum Lindl.
Sisyrinchium guttatum Moris
Sisyrinchium luteum Bertero ex Steud. (nom. inval.)
Sisyrinchium maculatum Hook.
Sisyrinchium majale Link, Klotzsch & Otto
Sisyrinchium piligerum Phil.
Sisyrinchium tenuifolium f. pumilum (Lindl.) Klatt
Sisyrinchium tingens Steud. (nom. inval.)
Sisyrinchium volckmannii Phil.[2]

Kategoria zagrożenia
brak oceny (IUCN 3.1)

Sisyrinchium graminifolium Lindl. – gatunek miecznicy należący do rodziny kosaćcowatych (Iridaceae Juss.). Występuje naturalnie w Ameryce Południowej.

Rozmieszczenie geograficzne[edytuj | edytuj kod]

Rośnie naturalnie w Chile oraz Argentynie[3].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Łodyga
Dorasta do 40 cm wysokości[4].
Kwiaty
Posiadają po 6 płatków o żółtej barwie[4].

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina. Preferuje stanowiska dobrze nasłonecznione lub w półcieniu. Występuje na nizinach lub w dolinach górskich[4].

Roślina dobrze rośnie na suchym terenie, gdzie susza może trwać nawet do 5 miesięcy. Roczna suma opadów wynosi 400–800 mm, a opady koncentrują się zimą. Występuje do 9 strefy mrozoodporności[4].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Gatunek bywa uprawiany jako roślina ozdobna[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-05-03].
  2. a b Sisyrinchium graminifolium Lindl. (ang.). The Plant List. [dostęp 19 lutego 2014].
  3. Sisyrinchium graminifolium (ang.). Encyclopedia of Life. [dostęp 19 lutego 2014].
  4. a b c d e Sisyrinchium graminifolium Lindl. ecotype A (ang.). chileflora.com. [dostęp 19 lutego 2014].