Skala Ballinga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Skala Ballinga – skala obrazująca zawartość cukru w roztworze.

1 stopień Ballinga (skrót: °Blg) = gęstość takiego roztworu cukru w temperaturze 20 °C, który zawiera 1% cukru (wagowo), czyli 10 g cukru na 1 kg roztworu. Skalę tę opracował w 1843 roku Carl Balling[1], niemiecki profesor chemii z Politechniki w Pradze[2].

Przelicznik:

gdzie G – gęstość roztworu cukru.

W skali Ballinga wyskalowane są areometry Ballinga. W piwowarstwie stosuje się stopnie Ballinga do określenia gęstości brzeczki (ekstraktu), z której powstało piwo.

Skala Ballinga została udokładniona przez Adolfa Brixa, a następnie przez Fritza Plato. Skala Ballinga, skala Brixa (°Bx) i skala Plato (°P) są jednak bardzo zbliżone i różnią się na 5 i 6 miejscu dziesiętnym wyliczonej gęstości[3].

Przypisy

  1. Martin P. Manning. Understanding Specific Gravity and Extract. „BrewingTechniques”. 1 (3), 1993. [dostęp 2017-02-08]. 
  2. Gabriela Basařová. Professor at the Prague polytechnic Carl Joseph Napoleon Balling. „Kvasny Prumysl”. 51 (4), s. 130-135, 2005. [dostęp 2017-02-08]. 
  3. Alberta Rager: Brix, Balling, Plato, and Specific Gravity. Bacchus & Barleycorn. [dostęp 2017-02-08].