Skok tandemowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Skok tandemowy (skok w tandemie) – skok ze spadochronem pasażera (najczęściej osoby, która nie ma żadnego doświadczenia w spadochroniarstwie) razem z instruktorem[1] (tzw. tandempilotem), z którym jest połączona specjalną uprzężą.

Skok tandemowy z An-2 (lipiec 2013)

Czym jest skok w tandemie[edytuj | edytuj kod]

Skok tandemowy to skok zapoznawczy, do którego nie są wymagane badania lekarskie ani kurs teoretyczny oraz pasażer tandemu nie podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone osobom trzecim w związku z wykonywaniem skoków spadochronowych[2]. Przed skokiem pasażer przechodzi jedynie 10-15 minutowe przeszkolenie m.in pasażer zostaje poinformowany przez instruktora o niebezpieczeństwie zagrożenia życia lub zdrowia podczas wykonywania skoku, a także o braku możliwości udzielenia pomocy podczas wykonywania skoku[3]. Ponadto pasażer w szczególności zostaje zapoznany z ostrzeżeniami oraz zrzeczeniem się odpowiedzialności przez niektórych producentów spadochronów, umieszczonymi na czaszy lub w instrukcji spadochronu, oraz brakiem możliwości zagwarantowania prawidłowego działania spadochronu nawet przy właściwym jego przygotowaniu do skoku[4].

Skoki tandemowe wykonuje się z wysokości 3000-4000 m, co daje możliwość wykonania około 35-45 sekund swobodnego spadania z prędkością bliską 200 km/h; często w towarzystwie skoczka-kamerzysty, który nagrywa pierwszy w życiu skok pasażera. Sprzęt spadochronowy używany do skoków tandemowych to spadochron główny i zapasowy (stworzone specjalnie na potrzeby takich skoków) oraz automat spadochronowy[5].

Lądowania podczas skoków tandemowych są miękkie i nie jest potrzebna do nich wysoka sprawność fizyczna. Skok w tandemie mogą wykonać nawet dzieci i osoby niepełnosprawne[6]. Najstarsza osoba, która skoczyła w tandemie w Polsce miała 82 lata[7]. Przeciwwskazaniem do skoku są tylko niestabilność kręgosłupa, wrodzona łamliwość kości, ostra niewydolność układu krwionośnego i oddechowego oraz epilepsja[6].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Uprawnienie TANDEM. Skoczek spadochronowy ubiegający się o uprawnienie TANDEM powinien spełniać następujące wymagania: 1) posiadać świadectwo kwalifikacji skoczka spadochronowego (PJ) z ważnym uprawnieniem klasy wyszkolenia D; 2) wykonać co najmniej 1000 skoków na różnych typach spadochronów w łącznym czasie swobodnego spadania co najmniej 8 godzin; 3) ukończyć 21 rok życia Załącznik nr 7, rozdział 1 punkt 4 ppkt.4. Uprawnienie instruktora INS(TANDEM). Skoczek spadochronowy ubiegający się o uprawnienie instruktora INS(TANDEM) powinien spełniać następujące wymagania: 1) posiadać świadectwo kwalifikacji skoczka spadochronowego (PJ) z ważnym uprawnieniem instruktora INS albo uprawnieniem instruktora INS(SL) lub uprawnieniem instruktora INS(AFF) i ważnym uprawnieniem TANDEM; 2) wykonać co najmniej 1500 skoków, w tym co najmniej 500 w tandemie Załącznik nr 7, rozdział 1 punkt 4 ppkt 5 → (Dz.U. z 2013 r. poz. 664)
  2. Załącznik nr 4, rozdział 6 punkt 1 → (Dz.U. z 2013 r. poz. 440)
  3. Załącznik nr 4, rozdział 7 punkt 1 → (Dz.U. z 2013 r. poz. 440)
  4. Załącznik nr 4, rozdział 7 punkt 1 ppkt 1 → (Dz.U. z 2013 r. poz. 440)
  5. Załącznik nr 4, rozdział 6 punkt 2 ppkt 3 → (Dz.U. z 2013 r. poz. 440)
  6. a b Kucharczyk ↓.
  7. Gazeta Olsztyńska ↓.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]