Spadochroniarstwo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Spadochroniarz
Spadochroniarz - widok z samolotu
Spadochroniarz z flagą Polski na pokazach lotniczych AirShow 2007
Lądujący spadochroniarz

Spadochroniarstwosport polegający na wykonywaniu skoków spadochronowych, w których - zależnie od dyscypliny - ocenie podlega element składowy skoku, np. wykonywanie akrobacji w swobodnym spadaniu, wykonanie akrobacji na otwartej czaszy lub precyzja lądowania.

Spadochroniarstwo jest sportem młodym. W miarę zdobywania przez skoczków coraz większych umiejętności i doświadczenia doskonalono zasady rywalizacji sportowej w spadochroniarstwie, zwiększano stopień trudności w uprawianych dotąd dyscyplinach lub wprowadzano nowe. Duży wpływ na zmiany regulaminów zawodów spadochronowych miało także doskonalenie konstrukcji spadochronu sportowego.


Dwie pierwsze tworzą konkurencje klasyczne, obecnie bardzo rzadko uprawiane.

Odmianą sportu spadochronowego, w którym również są rozgrywane zawody jest B.A.S.E. - sport polegający na skakaniu ze spadochronem z obiektów stałych (budynki, klify, anteny, itp. ):

  • ProBase Track Race,
  • World Wingsuit League.

Dodatkowo zawodnicy startują w zawodach, w których konkurencje spadochronowe są składowymi wielobojów, np. wielobój spadochronowy. W wieloboju spadochronowym rozgrywane są konkurencje:

  • celność lądowania w dzień
  • celność lądowania w nocy
  • pływanie stylem dowolnym na dystansie 100 m
  • bieg przełajowy na dystansie 3 km
  • strzelanie z kbks (karabinek sportowy) na odległość 50 m.

Spadochroniarstwo w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Historia[edytuj | edytuj kod]

  • 1929 - uruchomienie w Legionowie warsztatu spadochronów typu Irvin[1].
  • 1936 - LOPP hasłem "Młodzież na spadochrony" inicjuje uprawianie sportu spadochronowego[2].
  • 1937 - 5 września w Wieliszewie miał miejsce pierwszy w Polsce grupowy skok ze spadochronami typu Irvin. W pokazie wzięło udział 60 skoczków[3].
  • 1945 - 23 marca Tadeusz Litwiński wykonał pierwszy po wojnie skok ze spadochronem w Polsce. Był to już jego 23 skok[4].
  • 1946 - 3 marca z okazji 600-lecia Bydgoszczy podczas pokazu zademonstrowano desant 157 skoczków z samolotów C-47[4].
  • 1946 - por. Tadeusz Litwiński wykonał w Polsce pierwszy setny skok ze spadochronem[5].
  • 1947 - 10 maja 12 skoczków wojskowych wykonało pierwszy skok grupowy z wysokości 4000 m z 40 sekundowym opóźnieniem[4].
  • 1948Liga Lotnicza organizuje pierwszy po wojnie instruktorski kurs spadochronowy[6].
  • 1951 – otwarcie Centrum Wyszkolenia Spadochronowego w Nowym Targu.
  • 1952 – w Warszawie przeprowadzono I Krajowe Zawody Spadochronowe[6].
  • 1954 – rozegrano po raz pierwszy Spadochronowe Mistrzostwa Polski. W tym samym roku na listę rekordów świata wpisał się pierwszy Polak Jerzy Kubaczewski[6].
  • 1955 – Polacy po raz pierwszy startowali w międzynarodowych zawodach spadochronowych w Bułgarii.
  • Nowy okres rozwoju sportu spadochronowego rozpoczął się w 1956 roku, w wyniku reaktywowania działalności Aeroklubu.
  • Międzynarodowe sukcesy polskiego spadochroniarstwa rozpoczęły się w 1956 roku, gdy na zawodach w Moskwie zespół męski zajął 3 miejsce w skokach grupowych[7].
  • 1957 - kpt. Tadeusz Dulla ustanowił rekord opóźnienia w skoku ze spadochronem: 195 sekund przy skoku z wysokości 12 950 m[8].
  • 1958 – w Bratysławie Anna Franke wywalczyła tytuł wicemistrzyni świata, a polski zespół kobiecy (Anna Franke, Antonina Chmielarczyk, Maria Wojtkowska)[9] zajął 2 miejsce w klasyfikacji ogólnej[10].
  • 1959 - kpt. Zdzisław Szewdziuk wykonał pierwszy w Polsce tysięczny skok ze spadochronem[5]
  • 1962 - VI Spadochronowe Mistrzostwa Świata w Orange (USA), reprezentanci Polski zdobyli 2 medale[7] (Anna Franke - srebrny w skokach grupowych oraz brązowy w klasyfikacji drużynowej kobiet)[11].
  • 1968 – Edward Ligocki zdobył w Grazu (Austria) tytuł II wicemistrza świata w celności lądowania[7].
  • 1972 - Spadochronowe Mistrzostwa Świata w USA. Reprezentant Polski zdobył tytuł II wicemistrza świata w celności lądowania[7].
  • 1974 – w Szolnok (Węgry) Stanisław Sidor zdobył tytuł mistrza świata w skokach na celność lądowania[7], a drużyna żeńska srebrny medal w skokach grupowych na celność lądowania.
  • 1976 – w Rzymie drużyna męska zdobyła srebrny medal w skokach grupowych na celność lądowania.
  • 1992 – w Trieben (Austria) drużyna męska w składzie: Andrzej Lamch, Wojciech Białobrocki, Marian Bobowski, Marcin Bielecki, Marek Tarczykowski, zdobyła 2 miejsce w klasyfikacji drużynowej.
  • 1993 - Spadochronowe Mistrzostwa Europy. W m. Timișoara (Rumunia), zawodnik Andrzej Lamch zajął II miejsce w klasyfikacji ogólnej oraz II miejsce w konkurencji akrobacji spadochronowej. Monika Sadowy zdobyła brązowy medal w klasyfikacji ogólnej juniorek oraz w srebrny w konkurencji akrobacji spadochronowej juniorek.
  • 1995 - Spadochronowe Mistrzostwa Europy. W m. Efez (Turcja), drużyna męska zdobyła III miejsce w klasyfikacji drużynowej oraz III miejsce w konkurencji grupowej celności lądowania. Monika Filipowska zdobyła brązowy medal w klasyfikacji ogólnej juniorek oraz w srebrny w konkurencji akrobacji spadochronowej juniorek.
  • 1996 – na Mistrzostwach Świata w m. Bekescsabie (Węgry) Monika Filipowska (aktualne nazwisko Sadowy-Naumienia) zdobyła brązowy medal w celności lądowania seniorek , złoty w celności juniorek oraz srebrny w klasyfikacji ogólnej juniorek.
  • 1997 – na I Światowych Igrzyskach Lotniczych w Efez (Turcja) Monika Filipowska (Sadowy-Naumienia) zdobyła złoty medal w konkurencji celności lądowania juniorek, srebrny w klasyfikacji ogólnej juniorek a Tomasz Stryjak medal brązowy w konkurencji celności lądowania.
  • 1997 – na I Światowych Igrzyskach Sportów Nieolimpijskich w Lahti (Finlandia) Monika Filipowska (Sadowy-Naumienia) zdobyła medal brązowy.
  • 1999 – na Pucharze Mistrzów w Thalgau Austria Andrzej Lamch zdobył tytuł absolutnego Mistrza Mistrzów, był też trzeci w celności lądowania, a Monika Filipowska (Sadowy-Naumienia) wywalczyła brąz w celności lądowania kobiet.
  • 2000 – na XXV Spadochronowych Mistrzostwach Świata w regionie Ise-Szima (Japonia) Monika Filipowska (Sadowy-Naumienia) zdobyła tytuł mistrzyni świata w celności lądowania
  • 2002 – rozegrano pierwszy w Polsce o tej randze, a II Puchar Świata w skokach na celność lądowania. Zawody odbyły się w Osieku nad Notecią. Udział w nim wzięło 142 zawodników z 17 państw. Polacy zdobyli II miejsce i srebrny medal w skokach grupowych na celność lądowania.
  • 2005 - Mistrzostwa Europy - Prostejov - drużyna kobiet zdobyła brązowy medal w dwuboju.
  • 2011 - Mistrzostwa Europy - Kikinda- polski zespół kobiecy w składzie Ewa Wesołowska, Irena Paczek-Krawczak, Bogna Bielecka, Agnieszka Wiesner, Monika Sadowy-Naumienia zdobyły brązowy medal w drużynowej celności lądowania oraz srebrny w drużynowym dwuboju kobiet[12]
  • 2013 - Mistrzostwa Europy - Czeboksary: kpt. Monika Sadowy-Naumienia zdobyła brązowy medal w celności lądowania. Polski zespół kobiecy w składzie Ewa Wesołowska, Irena Paczek-Krawczak, Bogna Bielecka, kpr. pchor. Agnieszka Wiesner, kpt. Monika Sadowy-Naumienia zdobyły brązowy medal w drużynowej celności lądowania[13]
  • 2013 - Mistrzostwa Europy - Banja Luka - w Artistic Events - w Konkurencji Vertical Formation Skydiving (VFS) Polacy zajęli 3 miejsce, skład drużyny: Dariusz Filipowski, Artur Karwowski, Sebastian Matejek, Piotr Bereda, Agnieszka Roman[14].
  • 2014 - Spadochronowy Puchar Świata - Monika Sadowy-Naumienia w klasyfikacji ogólnej zdobyła brązowy medal w celności lądowania[15].
  • 2014 - Międzynarodowe Zawody Spadochronowe Dubaj - Polska reprezentacja w dyscyplinie VFS (Vertical Formation Skydiving) zdobyła srebro. Polski zespół składał się z pięciu osób: Marek Nowakowski, Marcin Seń, Maciej Michalak, Mariusz Wnuk oraz Agnieszka Roman jako kamerzystka[15][a].
  • 2014 - I Tunelowe Mistrzostwa Świata w VFS - USA - Drużyna Fly Definition (Dariusz Filipowski, Artur Karwowski, Sebastian Matejek, Piotr Bereda, Agnieszka Roman) zdobyła srebrny medal[16].

Prawo[edytuj | edytuj kod]

  • W 2013 zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 marca 2013 roku załącznik nr 4 rozdział 6 punkt 4.4.1.[17] uczeń-skoczek może wykonywać skoki bez urządzenia zabezpieczającego *AAD dla spadochronu zapasowego, jeżeli:
    • skoki są wykonywane z natychmiastowym otwarciem pokrowca spadochronu głównego – na linę desantową lub
    • skoczek jest wyposażony w urządzenie zabezpieczające otwarcie pokrowca spadochronu głównego.”
  • Wymagania do skoków w Polsce[18]:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. Były tylko dwie startujące drużyny w tej dyscyplinie.
  2. Załącznik nr 7, rozdział 2 punkt 8 (Dz. U. z 2013 r. Nr , poz. 440)

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bogusław Brodecki: Związek Polskich Spadochroniarzy 20 lat 1989-2009. Zespół redakcyjny: Józef Bębenek, Marian Brytan, Leszek Chyła, Wiesław Iwański, Zdzisław Kica, Józef Kostecki, Stanisław Kulczyński, Czesław Marcinkowski, Ryszard Olszowy. Warszawa: Bellona S.A., 2009. ISBN 978-83-11-11613-9.
  • Tomasz Hypkie (red.), Henryk Kucharski (red.): 85 lat Lotnictwa Polskiego. Praca zbiorowa. Wyd. I. Warszawa: Aeroklub Polski & Agencja Lotnicza Altair, 2003. ISBN 83-86217-49-9.
  • Archiwum AGL. 30 lat Aeroklubu Gliwickiego 1955–1985. „Materiał promocyjny”. zam.138/85 n.300 k-24, 1985. Gliwice: ekomog. 
  • Archiwum AGL. V Międzynarodowe Klubowe Zawody Spadochronowe, Gliwice 20-27 maja 1979. „Program zawodów”. chmo g-ce zam.75/79 n.500 G-23, 1979. Gliwice: Towarzystwo Przyjaciół Gliwic, Aeroklub Gliwice. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]