Spadochroniarstwo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Spadochroniarz
Spadochroniarz - widok z samolotu
Spadochroniarz z flagą Polski na pokazach lotniczych AirShow 2007
Lądujący spadochroniarz

Spadochroniarstwosport polegający na wykonywaniu skoków spadochronowych, w których - zależnie od dyscypliny - ocenie podlega element składowy skoku, np. wykonywanie akrobacji w swobodnym spadaniu, wykonanie akrobacji na otwartej czaszy lub precyzja lądowania.

Spadochroniarstwo jest sportem młodym. W miarę zdobywania przez skoczków coraz większych umiejętności i doświadczenia doskonalono zasady rywalizacji sportowej w spadochroniarstwie, zwiększano stopień trudności w uprawianych dotąd dyscyplinach lub wprowadzano nowe. Duży wpływ na zmiany regulaminów zawodów spadochronowych miało także doskonalenie konstrukcji spadochronu sportowego.

Dyscypliny sportu spadochronowego[edytuj | edytuj kod]

Dwie pierwsze tworzą konkurencje klasyczne, obecnie bardzo rzadko uprawiane.

Odmianą sportu spadochronowego, w którym również są rozgrywane zawody jest B.A.S.E. - sport polegający na skakaniu ze spadochronem z obiektów stałych (budynki, klify, anteny, itp. ):

  • ProBase Track Race,
  • World Wingsuit League.

Dodatkowo zawodnicy startują w zawodach, w których konkurencje spadochronowe są składowymi wielobojów, np. wielobój spadochronowy. W wieloboju spadochronowym rozgrywane są konkurencje:

  • celność lądowania w dzień
  • celność lądowania w nocy
  • pływanie stylem dowolnym na dystansie 100 m
  • bieg przełajowy na dystansie 3 km
  • strzelanie z kbks (karabinek sportowy) na odległość 50 m.

Spadochroniarstwo w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Historia[edytuj | edytuj kod]

  • 1929 - uruchomienie w Legionowie warsztatu spadochronów typu Irvin[1].
  • 1936 - LOPP hasłem "Młodzież na spadochrony" inicjuje uprawianie sportu spadochronowego[2].
  • 1937 - 5 września w Wieliszewie miał miejsce pierwszy w Polsce grupowy skok ze spadochronami typu Irvin. W pokazie wzięło udział 60 skoczków[3].
  • 1945 - 23 marca Tadeusz Litwiński wykonał pierwszy po wojnie skok ze spadochronem w Polsce. Był to już jego 23 skok[4].
  • 1946 - 3 marca z okazji 600-lecia Bydgoszczy podczas pokazu zademonstrowano desant 157 skoczków z samolotów C-47[4].
  • 1946 - por. Tadeusz Litwiński wykonał w Polsce pierwszy setny skok ze spadochronem[5].
  • 1947 - 10 maja 12 skoczków wojskowych wykonało pierwszy skok grupowy z wysokości 4000 m z 40 sekundowym opóźnieniem[4].
  • 1948Liga Lotnicza organizuje pierwszy po wojnie instruktorski kurs spadochronowy[6].
  • 1951 – otwarcie Centrum Wyszkolenia Spadochronowego w Nowym Targu.
  • 1952 – w Warszawie przeprowadzono I Krajowe Zawody Spadochronowe[6].
  • 1954 – rozegrano po raz pierwszy Spadochronowe Mistrzostwa Polski. W tym samym roku na listę rekordów świata wpisał się pierwszy Polak Jerzy Kubaczewski[6].
  • 1955 – Polacy po raz pierwszy startowali w międzynarodowych zawodach spadochronowych w Bułgarii.
  • Nowy okres rozwoju sportu spadochronowego rozpoczął się w 1956 roku, w wyniku reaktywowania działalności Aeroklubu.
  • Międzynarodowe sukcesy polskiego spadochroniarstwa rozpoczęły się w 1956 roku, gdy na zawodach w Moskwie zespół męski zajął 3 miejsce w skokach grupowych[7].
  • 1957 - kpt. Tadeusz Dulla ustanowił rekord opóźnienia w skoku ze spadochronem: 195 sekund przy skoku z wysokości 12 950 m[8].
  • 1958 – w Bratysławie Anna Franke wywalczyła tytuł wicemistrzyni świata, a polski zespół kobiecy (Anna Franke, Antonina Chmielarczyk, Maria Wojtkowska)[9] zajął 2 miejsce w klasyfikacji ogólnej[10].
  • 1959 - kpt. Zdzisław Szewdziuk wykonał pierwszy w Polsce tysięczny skok ze spadochronem[5]
  • 1962 - VI Spadochronowe Mistrzostwa Świata w Orange (USA), reprezentanci Polski zdobyli 2 medale[7] (Anna Franke - srebrny w skokach grupowych oraz brązowy w klasyfikacji drużynowej kobiet)[11].
  • 1968 – Edward Ligocki zdobył w Grazu (Austria) tytuł II wicemistrza świata w celności lądowania[7].
  • 1972 - Spadochronowe Mistrzostwa Świata w USA. Reprezentant Polski zdobył tytuł II wicemistrza świata w celności lądowania[7].
  • 1974 – w Szolnok (Węgry) Stanisław Sidor zdobył tytuł mistrza świata w skokach na celność lądowania[7], a drużyna żeńska srebrny medal w skokach grupowych na celność lądowania.
  • 1976 – w Rzymie drużyna męska zdobyła srebrny medal w skokach grupowych na celność lądowania.
  • 1992 – w Trieben (Austria) drużyna męska w składzie: Andrzej Lamch, Wojciech Białobrocki, Marian Bobowski, Marcin Bielecki, Marek Tarczykowski, zdobyła 2 miejsce w klasyfikacji drużynowej.
  • 1993 - Spadochronowe Mistrzostwa Europy. W m. Timișoara (Rumunia), zawodnik Andrzej Lamch zajął II miejsce w klasyfikacji ogólnej oraz II miejsce w konkurencji akrobacji spadochronowej. Monika Sadowy zdobyła brązowy medal w klasyfikacji ogólnej juniorek oraz w srebrny w konkurencji akrobacji spadochronowej juniorek.
  • 1995 - Spadochronowe Mistrzostwa Europy. W m. Efez (Turcja), drużyna męska zdobyła III miejsce w klasyfikacji drużynowej oraz III miejsce w konkurencji grupowej celności lądowania. Monika Filipowska zdobyła brązowy medal w klasyfikacji ogólnej juniorek oraz w srebrny w konkurencji akrobacji spadochronowej juniorek.
  • 1996 – na Mistrzostwach Świata w m. Bekescsabie (Węgry) Monika Filipowska (aktualne nazwisko Sadowy-Naumienia) zdobyła brązowy medal w celności lądowania seniorek , złoty w celności juniorek oraz srebrny w klasyfikacji ogólnej juniorek.
  • 1997 – na I Światowych Igrzyskach Lotniczych w Efez (Turcja) Monika Filipowska (Sadowy-Naumienia) zdobyła złoty medal w konkurencji celności lądowania juniorek, srebrny w klasyfikacji ogólnej juniorek a Tomasz Stryjak medal brązowy w konkurencji celności lądowania.
  • 1997 – na I Światowych Igrzyskach Sportów Nieolimpijskich w Lahti (Finlandia) Monika Filipowska (Sadowy-Naumienia) zdobyła medal brązowy.
  • 1999 – na Pucharze Mistrzów w Thalgau Austria Andrzej Lamch zdobył tytuł absolutnego Mistrza Mistrzów, był też trzeci w celności lądowania, a Monika Filipowska (Sadowy-Naumienia) wywalczyła brąz w celności lądowania kobiet.
  • 2000 – na XXV Spadochronowych Mistrzostwach Świata w regionie Ise-Szima (Japonia) Monika Filipowska (Sadowy-Naumienia) zdobyła tytuł mistrzyni świata w celności lądowania
  • 2002 – rozegrano pierwszy w Polsce o tej randze, a II Puchar Świata w skokach na celność lądowania. Zawody odbyły się w Osieku nad Notecią. Udział w nim wzięło 142 zawodników z 17 państw. Polacy zdobyli II miejsce i srebrny medal w skokach grupowych na celność lądowania.
  • 2005 - Mistrzostwa Europy - Prostejov - drużyna kobiet zdobyła brązowy medal w dwuboju.
  • 2011 - Mistrzostwa Europy - Kikinda- polski zespół kobiecy w składzie Ewa Wesołowska, Irena Paczek-Krawczak, Bogna Bielecka, Agnieszka Wiesner, Monika Sadowy-Naumienia zdobyły brązowy medal w drużynowej celności lądowania oraz srebrny w drużynowym dwuboju kobiet[12]
  • 2013 - Mistrzostwa Europy - Czeboksary: kpt. Monika Sadowy-Naumienia zdobyła brązowy medal w celności lądowania. Polski zespół kobiecy w składzie Ewa Wesołowska, Irena Paczek-Krawczak, Bogna Bielecka, kpr. pchor. Agnieszka Wiesner, kpt. Monika Sadowy-Naumienia zdobyły brązowy medal w drużynowej celności lądowania[13]
  • 2013 - Mistrzostwa Europy - Banja Luka - w Artistic Events - w Konkurencji Vertical Formation Skydiving (VFS) Polacy zajęli 3 miejsce, skład drużyny: Dariusz Filipowski, Artur Karwowski, Sebastian Matejek, Piotr Bereda, Agnieszka Roman[14].
  • 2014 - Spadochronowy Puchar Świata - Monika Sadowy-Naumienia w klasyfikacji ogólnej zdobyła brązowy medal w celności lądowania[15].
  • 2014 - Międzynarodowe Zawody Spadochronowe Dubaj - Polska reprezentacja w dyscyplinie VFS (Vertical Formation Skydiving) zdobyła srebro. Polski zespół składał się z pięciu osób: Marek Nowakowski, Marcin Seń, Maciej Michalak, Mariusz Wnuk oraz Agnieszka Roman jako kamerzystka[15][a].
  • 2014 - I Tunelowe Mistrzostwa Świata w VFS - USA - Drużyna Fly Definition (Dariusz Filipowski, Artur Karwowski, Sebastian Matejek, Piotr Bereda, Agnieszka Roman) zdobyła srebrny medal[16].

Prawo[edytuj | edytuj kod]

  • W 2013 zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 marca 2013 roku załącznik nr 4 rozdział 6 punkt 4.4.1.[17] uczeń-skoczek może wykonywać skoki bez urządzenia zabezpieczającego *AAD dla spadochronu zapasowego, jeżeli:
    • skoki są wykonywane z natychmiastowym otwarciem pokrowca spadochronu głównego – na linę desantową lub
    • skoczek jest wyposażony w urządzenie zabezpieczające otwarcie pokrowca spadochronu głównego.”
  • Wymagania do skoków w Polsce[18]:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. Były tylko dwie startujące drużyny w tej dyscyplinie.
  2. Załącznik nr 7, rozdział 2 punkt 8 (Dz. U. z 2013 r. Nr , poz. 440)

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bogusław Brodecki: Związek Polskich Spadochroniarzy 20 lat 1989-2009. Zespół redakcyjny: Józef Bębenek, Marian Brytan, Leszek Chyła, Wiesław Iwański, Zdzisław Kica, Józef Kostecki, Stanisław Kulczyński, Czesław Marcinkowski, Ryszard Olszowy. Warszawa: Bellona S.A., 2009. ISBN 978-83-11-11613-9.
  • Tomasz Hypkie (red.), Henryk Kucharski (red.): 85 lat Lotnictwa Polskiego. Praca zbiorowa. Wyd. I. Warszawa: Aeroklub Polski & Agencja Lotnicza Altair, 2003. ISBN 83-86217-49-9.
  • Archiwum AGL. 30 lat Aeroklubu Gliwickiego 1955–1985. „Materiał promocyjny”. zam.138/85 n.300 k-24, 1985. Gliwice: ekomog. 
  • Archiwum AGL. V Międzynarodowe Klubowe Zawody Spadochronowe, Gliwice 20-27 maja 1979. „Program zawodów”. chmo g-ce zam.75/79 n.500 G-23, 1979. Gliwice: Towarzystwo Przyjaciół Gliwic, Aeroklub Gliwice.