Gończy słowacki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Slovenský kopov)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gończy słowacki
Ilustracja
Gończy słowacki
Inne nazwy

Slovenský kopov, Slowakische Schwarzwildbracke

Kraj patronacki

Słowacja

Kraj pochodzenia

Słowacja[1]

Wymiary
Wysokość

45–50 cm (psy),
40–45 cm (suki)

Masa

15–20 kg

Klasyfikacja
FCI

Grupa 6, Sekcja 1.2,
numer wzorca 244

AKC

FSS (Foundation Stock Service)

UKC

Grupa 2 – Scenthound

Wzorce rasy

Gończy słowackirasa psów, należąca do grupy psów gończych, zaklasyfikowana do sekcji średnich psów gończych. Podlega próbom pracy[1].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Według Hansa Rãbera[2]. Celtowie, którzy w IV wieku p.n.e. rozpoczęli ekspansję na obszarze współczesnych Węgier, posiadali psy, które krzyżowali z miejscowymi psami Scytów. Psy te także mieszano z gończymi austriackimi, chartami polskimi, chartami węgierskimi uzyskując rodzime psy gończe. W latach 70. XVIII wieku wydano nakaz hodowli gończych słowackich w czystości rasy. W tamtym okresie ten pies najliczniej występował na terenie obecnej Słowacji i były w posiadaniu majętnych myśliwych pochodzących z Niziny Panońskiej. Podczas II wojny światowej założono pierwszą księgę hodowlaną oraz utworzono pierwszy standard rasy.

Etymologia słowackiej nazwy tej rasy psa gończego – Slovenský kopov nie jest do końca poznana. František Horák twierdził, że słowo kopov oznacza psa gończego i jest stosowane na Słowacji od wielu lat. Istnieje także wersja druga, która powołuje się na słownik opublikowany w latach 18251827, w którym kopol to określenie „czarnego psa myśliwskiego z jasnymi plamami nad oczyma”.

W roku 1988 powstał w Bratysławie klub hodowców gończego słowackiego.

Gończy słowacki – głowa

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Gończy słowacki to średniej wielkości pies o lżejszej budowie o mocnym kośćcu i sylwetce wydłużonej do prostokąta.

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Włos tego gończego jest długości 2-3 cm, średnio mocny, przylegający i gęsty, na grzbiecie, szyi i ogonie dłuższy. Umaszczenia jakie może występować to wyłącznie czarne podpalane.

7 tygodniowe szczenięta

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Pies tej rasy jest psem aktywnym, o dobrym węchu i dużej zdolności do trzymania tropu. Cięty, przyzwyczajony do pracy samodzielnej posiada wyostrzony zmysł orientacji w terenie oraz wytrwały głośny gon przy wielogodzinnej pogoni na ciepłym tropie lub śladzie. Gończy słowacki jest rasą psów trudną do ułożenia.

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Współcześnie na Słowacji jest nadal psem hodowanym głównie przez myśliwych do polowań na czarną zwierzynę i na drapieżniki.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 244.
  2. Hans Räber „Encyklopedia psów rasowych” tom II, s. 364

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bruce Fogle: Wielka encyklopedia : Psy. Warszawa: MUZA SA, 1996. ISBN 83-7079-672-9.
  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva-Maria Krämer "Rasy psów", Oficyna Wydawnicza MULTICO, Warszawa 2003
  • Hans Räber "Encyklopedia psów rasowych" tom II, Oficyna Wydawnicza MULTICO, Warszawa 2001

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]