Slow Train

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Slow Train
Singel Boba Dylana
z albumu Slow Train Coming
Wydany 20 sierpnia 1979
Nagrywany 3 maja 1979
Gatunek rock
Długość 6:02
Wydawnictwo Flag of the United States.svg Columbia

 Wielka Brytania (CBS)

Producent Jerry Wexler, Barry Beckett
Format 7-cal.
Autor Bob Dylan
Singel po singlu

Slow Trainpiosenka skomponowana przez Boba Dylana, nagrana przez niego w maju 1979 r., wydana na albumie Slow Train Coming w sierpniu 1979 r. i na singlu w styczniu 1980 r.

Historia i charakter utworu[edytuj | edytuj kod]

Utwór ten został nagrany w Muscle Shoals Sound Studio w Sheffield w Alabamie 3 maja 1979 r. Była to czwarta sesja nagraniowa tego albumu. Producentem sesji byli Jerry Wexler i Barry Beckett[1].

Piosenka ta przepełniona jest odczuciem katastrofy. Przeczucie katastrofy osobistej wyłania się z narracji piosenki, gdy dziewczyna, z którą narrator jest w związku przepowiada mu, że znajdzie się w statystyce wypadków. Jednak Dylan widzi nachodząca katastrofę na wielkim planie i dlatego ten utwór wydaje się być nawet pieśnią protestu (chociaż nią nie jest), gdyż narrator dokonuje diagnozy Babilonu, którego mury niedługo runą. Wskazuje także przyczyny, typowe zresztą dla Dylana: niesprawiedliwość, hipokryzję i chciwość[2][3].

Dylan po raz pierwszy symbolu „slow train” użył na albumie Highway 61 Revisited z 1965 r. w tekście umieszczonym na jego okładce. Na albumie Slow Train Coming jest on symbolem zjadliwego ataku na duchowy stan w jakim znajduje się USA. Pociąg jest tu także symbolem zbawienia, co Dylan powtarza za swoim mentorem Woodym Guthrie, który użył go w tytule swojej autobiografii Bound for Glory, a został wyciągnięty z tekstu piosenki „This Train” - „this train is bound for glory, this train”. Taką samą funkcję pełni pociąg w utworze Curtisa Mayfielda „People Get Ready”. W kulturze amerykańskiej takich piosenek jest sporo i Dylan był z nimi dobrze zaznajomiony[4].

Dylan po raz pierwszy wykonał utwór w telewizyjnym programie Saturday Night Live 20 października 1979 r. 10 dni później rozpoczął swoje gospelowe koncerty, na których ten utwór stanowił punkt centralny. W 1987 r. wykonywał go także podczas wspólnych koncertów z grupą Grateful Dead.

Gdy w 1995 r. dziennikarz John Dolen spytał Dylana, czy wciąż widzi „slow train coming”, artysta odparł, iż obecnie pędzi on jak ekspres[4].

Muzycy[edytuj | edytuj kod]

Sesja 4
  • Bob Dylan - gitara, wokal
  • Mark Knopfler - gitara
  • Tim Drummond - gitara basowa
  • Barry Beckett - keyboards; organy
  • Harrison Calloway Jr. - trąbka
  • Ronnie Eades - saksofon barytonowy
  • Harvey Thompson - saksofon tenorowy
  • Charlie Rose - puzon
  • Lloyd Barry - trąbka
  • Pick Withers - perkusja
  • Carolyn Dennis, Helena Springs, Regina Havis - chórki

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Singel
  • „Slow Train"/"Do Right to Me, Baby (Do unto Others)” styczeń (1980)
Albumy

Listy przebojów[edytuj | edytuj kod]

  • Singiel nie wszedł na listę przebojów.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Clinton Heylin. Bob Dylan. The Recording Sessions (1960-1994), str. 129
  2. Oliver Trager. Keys to the Rain, str. 273
  3. Oliver Trager. Keys to the Rain, str. 565
  4. a b Oliver Trager. Keys to the Rain, str. 566

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul Williams. Bob Dylan. Performing Artist 1974-1986. The Middle Years. Omnibus Press. Nowy Jork, 1994 ​ISBN 0-7119-3555-6
  • Clinton Heylin. Bob Dylan. The Recording Sessions. St. Martin Press. Nowy Jork, 1995 ​ISBN 0-312-13439-8
  • Oliver Trager. Keys to the Rain. Billboard Books. Nowy Jork, 2004 ​ISBN 0-8230-7974-0

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]