Rock

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy gatunku muzycznego. Zobacz też: inne znaczenia tej nazwy.
Rock
Pochodzenie country[1],
blues,
rock and roll,
rockabilly,
jazz,
rhythm and blues[1]
Czas i miejsce powstania 1940, Cleveland, Detroit, Nowy Jork, Filadelfia
Instrumenty gitara, gitara elektryczna, gitara basowa, perkusja, instrumenty klawiszowe
Największa popularność jedna z najlepiej sprzedających się
form muzyki od 1950
Gatunki pokrewne rock alternatywny,
heavy metal, post-rock,
punk rock
Podgatunki
art rock, bubblegum rock, brit pop, rock chrześcijański, rock klasyczny, desert rock, detroit rock, emo, rock awangardowy, garage rock, girl group, glam rock, rock gotycki, group Sounds, grunge, hard rock, heartland rock, heavy metal, pop-rock, rock instrumentalny, rock psychodeliczny, jam band, jangle pop, krautrock, power pop, protopunk,
pub rock, rap rock, rock en español, rock català, soft rock, southern rock, surf rock
Podgatunki powstałe z połączenia z innym stylem muzycznym
aboriginal rock, afro-rock, anatolian rock, blues rock, boogaloo, country rock, flamenco-rock, folk rock, funk rock, indo-rock, punk, jazz-rock, madchester, rock średniowieczny, merseybeat, rapcore, rock progresywny, punta rock, raga rock, raï rock, rockabilly, rockoson, samba-rock, soft rock, space rock, stoner rock
Inne tematy
Back beat, rock opera, zespół rockowy, Hall of Fame
Gitarzysta rockowy

Rock (ang. skała, kołysanie) – gatunek muzyki rozrywkowej powstały w połowie XX wieku w Stanach Zjednoczonych[1], który wytworzył wokół siebie krąg subkultury młodzieżowej[1] i ogólna nazwa całego szeregu stylów muzycznych, wywodzących się z rock and rolla oraz rhythm and bluesa i bluesa. Sama nazwa „rock” jest właściwie skrótem od „rock and roll”, choć można uznawać owe dwa pojęcia za odmienne od siebie gatunki muzyczne. Wszystkie style rockowe charakteryzują się brzmieniem opartym na różnego rodzaju gitarach (zwykle elektrycznych, elektrycznych basowych) i perkusji, z wyraźnie zarysowanym rytmem i śpiewem, wywodzącym się z bluesa, oraz sposobem wolnej improwizacji w trakcie grania utworów, wywodzącym się z jazzu. Ważną cechą muzyki rockowej, nieobecną w muzyce poważnej, jest zespołowość w procesie tworzenia; muzyka jest bowiem tworzona zespołowo i trudna do odtworzenia, gdy nie jest grana przez oryginalny zespół (zob. tribute band), często jest też zespołowo komponowana. Niekiedy w sposób dynamiczny, kiedy to zainicjowany motyw muzyczny w serii jamów przetwarzany jest w utwór, który w swej końcowej fazie rzadko przypomina swą wyjściową formę. W muzyce rockowej, podobnie jak w jazzie, kompozytor i wykonawca to najczęściej ta sama osoba lub grupa osób, a komponowanie i wykonywanie muzyki są często jednym procesem.

Choć wymienione powyżej cechy opisują muzykę rockową, nie jest ona jednorodnym gatunkiem. W istocie, w skrajnych przypadkach mamy do czynienia ze sprzecznymi cechami. Z tego powodu wprowadzono mnogość kategorii dzielących poszczególne podgatunki i style istniejące w ramach głównego gatunku. Klasyfikowanie takie jest niezwykle trudne i zwodnicze ze względu na wielką dynamikę, z jaką ten gatunek się rozwija oraz postawy indywidualistyczne twórców. Mimo to wyróżniono kilkanaście podgatunków i wiele dziesiątek stylów, które pomagają sklasyfikować tę różnorodność. Podział na gatunki i style jest czysto arbitralny.

Rock w Polsce[edytuj]

Polska muzyka rockowa utożsamiana początkowo z rock and rollem, a nazywana ze względów politycznych eufemistycznie „big beatem” [ (ang.) mocne uderzenie], zaczęła się sporadycznie pojawiać na estradach po październiku 1956 roku jako przejaw „odwilży”, która częściowo znosiła obowiązujący w czasach socrealizmu zakaz wykonywania muzyki zachodniej, w tym jazzowej i rockandrollowej[1]. Już 1957 dixielandowy krakowski zespół S. „Drążka” Kalwińskiego prezentował przeboje z repertuaru B. Hayleya i Elvisa Presleya w wykonaniu polsko-kanadyjskiej piosenkarki J. Jaworskiej-Rogers. Podczas II Festiwalu Jazzowego w Sopocie 14 lipca 1957 roku po raz pierwszy w Polsce grał i śpiewał na publicznym koncercie amerykański bluesman B. Ramsey z towarzyszeniem zachodnioniemieckiej sekcji rytmicznej. Jednak za umowny początek historii polskiego rocka przyjmuje się rok 1959, kiedy to w Gdańsku z inicjatywy prekursora polskiego rock and rolla, redaktora Franciszka Walickiego powstał zespół rockandrollowy Rythm and Blues kierowany przez Leszka Bogdanowicza[1] i z tego powodu Franciszek Walicki jest nazywany „Ojcem Polskiego Rocka”, który w latach 60. XX wieku powołał do życia takie zespoły jak: Czerwono-Czarni, Niebiesko-Czarni, Breakout, SBB i wiele innych.. Pierwszy występ tego zespołu, symbolicznie otwierający dzieje polskiego rocka, odbył się 24 marca 1959 roku w gdańskim klubie młodzieżowym Rudy Kot. Grupa wystąpiła w składzie: Leszek Bogdanowicz – gitara elektryczna, lider, A. Sułocki – fortepian, J. Karsznik – saksofon tenorowy, L. Szymański – kontrabas, E. Molicki – perkusja. Koncert otworzył B. Wyrobek, śpiewając symboliczną dla początków rocka piosenkę Rock Around The Clock, która stanowiła też ona wówczas swoisty „hymn młodego pokolenia” na całym świecie, m.in. dzięki spopularyzowaniu jej przez kultowy film Asfaltowa dżungla w 1950 roku w reżyserii Johna Hustona[1]. W 1969 roku odbył się I Ogólnopolski Festiwal Awangardy Beatowej w Kaliszu, pierwszy polski rockowy festiwal muzyczny[2].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d e f g ROCKOWA MUZYKA. W: Encyklopedia muzyki PWN [on-line]. RMF Classic. [dostęp 2015-09-22].
  2. Wacław Panek: Mały słownik muzyki rozrywkowej. Warszawa: Związek Polskich Autorów i Kompozytorów, 1986, s. 32. ISBN 83-00-00997-3.

Linki zewnętrzne[edytuj]