Sobór Ziemski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zemskysobor.jpg

Sobór Ziemski (ros. Зе́мский собо́р) – zgromadzenie przedstawicieli stanów, głównie bojarów (prawosławnej szlachty ruskiej), duchowieństwa i niekiedy wolnych chłopów w Rosji, w latach 1549-1684. Należały do niego najważniejsze decyzje państwowe, w tym wybór carów, określanie kompetencji monarchy[1], ustalanie traktatów pokojowych. W trakcie wojny domowej w Rosji, w 1922 roku, w nawiązaniu do dawnych tradycji ruskich, zebrał się tzw. "nadamurski sobór ziemski".

Nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Nazwa „sobór ziemski” jest pojęciem ukutym przez XIX. wiecznych historyków rosyjskich, w celu jego odróżnienia od cerkiewnego świętego soboru. Wcześniej używano naprzemiennie nazw „sobór” lub „zgromadzenie”.

Historia soboru ziemskiego[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy znany sobór zebrał się w 1549. W 1613 Sobór Ziemski, o szczególnie szerokiej reprezentacji społeczeństwa rosyjskiego (udział wzięli nawet tzw. czarni chłopi), wybrał na nowego cara Michała I Romanowa[2].

Sobór był zwoływany przez cara bądź – w okresie bezkrólewia – przez Dumę bojarską. Do jego kompetencji należały: wybór cara oraz prawodawstwo. Oprócz samego wyboru cara każdy inny akt prawny wydany przez Sobór Ziemski mógł być w zależności od okresu czasu sankcjonowany przez monarchę.

Po raz ostatni sobór ziemski zebrał się w latach 1683-1684 w celu zawarcia pokoju wieczystego Rosji z Rzeczypospolitą[3][4]. Pokój został ostatecznie zawarty w 1687 roku.

Przypisy

  1. Земский собор, pravoteka.ru [dostęp 2016-01-08].
  2. Richard Pipes, Rosja carów, Warszawa 2006, s. 109-110.
  3. Земские соборы, stepanov01.narod.ru [dostęp 2016-01-08].
  4. Земский собор, pravoteka.ru [dostęp 2016-01-08].